Μια αξιοσημείωτη εξέλιξη είναι η αναβίωση του αριστερού συνασπισμού υπό την ηγεσία του Jean-Luc Mélenchon. Αυτός ο συνασπισμός, που αποτελείται από σοσιαλιστές, οικολογους και κομμουνιστές, έχει καταγράψει σημαντικά κέρδη και διαταράσσει τη παραδοσιακή κατανομή εξουσίας στη Γαλλία. Στο παρελθόν, παρόμοιες προσπάθειες για τη συγκρότηση ενός «αριστερού μετώπου» είχαν αποτύχει λόγω μεγάλων διαφορών μεταξύ των προγραμμάτων και των πολιτικών του «διασπασμένου αριστερού χώρου».
Ο αριστερός συνασπισμός μπορεί τώρα να σχηματίσει κυβέρνηση σε συνεργασία με το κυβερνών κόμμα του προέδρου Emmanuel Macron, το οποίο κατέλαβε τη δεύτερη θέση και εξασφάλισε μεγαλύτερο ποσοστό ψηφοφόρων απ’ ό,τι αναμενόταν προηγουμένως.
Προοδευτικοί πολιτικοί στην ΕΕ επαινούν τους Γάλλους ψηφοφόρους για την επιλογή τους να αντισταθούν στην περαιτέρω άνοδο της ακροδεξιάς. Βλέπουν τις γαλλικές εκλογές ως παράδειγμα για το πώς η συνεργασία και ο σχηματισμός συνασπισμών μπορούν να οδηγήσουν σε μια πιο ισορροπημένη και περιεκτική πολιτική.
Το εκλογικό αποτέλεσμα θεωρείται επίσης ως ένα «όχι» στην ακροδεξιά, με το Rassemblement National (RN) της Marine Le Pen να κερδίζει έδρες αλλά όχι αρκετές για να καταλάβει την εξουσία. Στη Γερμανία, εδώ και μήνες πραγματοποιούνται μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια σε πιθανή συνεργασία με το ακροδεξιό AfD.
Στη Ολλανδία, την προηγούμενη εβδομάδα σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό την ηγεσία ενός ακροδεξιού κόμματος. Ο αντι-ΕΕ και αντι-ισλαμιστής πολιτικός Geert Wilders έλαβε επαρκή στήριξη από δύο κεντρώα κόμματα και ένα νέο λαϊκιστικό αγροτικό κόμμα.
Τα αποτελέσματα των εκλογών επιφέρουν σημαντικές προκλήσεις για τους Γάλλους πολιτικούς όσον αφορά τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας. Ο πρόεδρος Μακρόν και οι νέοι αριστεροί σύμμαχοί του θα πρέπει να πλοηγηθούν σε ένα κατακερματισμένο κοινοβούλιο.
Αυτή η κατάσταση απαιτεί μια νέα προσέγγιση στο γαλλικό πολιτικό σύστημα, όπου ο σχηματισμός συνασπισμών και η συνεργασία αποτελούν κεντρικούς άξονες, παρόμοια με πολλές άλλες ευρωπαϊκές δημοκρατίες.