Σύμφωνα με τον γεωργικό οργανισμό, ο κύριος διαπραγματευτής από την Ισπανία, César Luena (S&D), υπερέβη την εντολή του με τη συμφωνία.
Στη συμφωνία που έκλεισε την Πέμπτη το βράδυ, περιλαμβάνεται τελικά το αμφιλεγόμενο άρθρο 9 σχετικά με τα γεωργικά οικοσυστήματα εντός ή κοντά σε περιοχές φύσης. Το άρθρο αυτό είχε καταργηθεί τον προηγούμενο μήνα από μια οριακή κεντροδεξιά πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Με πρωτοβουλία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΕΛΚ/CDA, είχε καταβληθεί προσπάθεια μην εμπλέκεται καθόλου η γεωργία στην πρόταση για τη φύση για μήνες.
Το άρθρο 9 υπήρχε σε ακόμη πιο εκτεταμένη μορφή στην αρχική πρόταση της Επιτρόπου Περιβάλλοντος Virginius Sinkevicius, αλλά στη συνέχεια υποστηρίχθηκε αποδυναμωμένο από τους υπουργούς Περιβάλλοντος της ΕΕ. Στην πράξη, τις τελευταίες μήνες η αρχική πρόταση της Επιτροπής είχε σημαντικά αποδυναμωθεί, αλλά την Πέμπτη το βράδυ αναβαθμίστηκε ξανά από Επιτρόπους και Υπουργούς.
Το ότι ο ισπανός σοσιαλδημοκράτης κύριος διαπραγματευτής Luena συμμετείχε σε αυτό, σύμφωνα με την Copa-Cosega, θα έπρεπε να οδηγήσει όλους τους ευρωβουλευτές σε επανεξέταση. Αυτό θεωρείται κρυφός κάλεσμα να απορριφθεί τελικά η συμφωνία τριλόγου στο τέλος Νοεμβρίου. Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΕΛΚ/CDA απάντησε την Παρασκευή ότι «θα μελετήσει περαιτέρω το κείμενο της συμφωνίας».
Στη συμφωνία έχει συμφωνηθεί ότι τα έξοδα για την αποκατάσταση της φύσης δεν πρέπει να καλύπτονται από τον προϋπολογισμό της κοινής γεωργικής πολιτικής, και ότι οι γεωργοί δεν μπορούν να εξαναγκαστούν να συμμετέχουν στην αποκατάσταση της φύσης. Επιπλέον, κατά τα πρώτα δέκα χρόνια οι κανόνες θα ισχύουν μόνο μέσα στις περιοχές Natura2000, ακόμα κι αν σε αυτές περιλαμβάνονται γεωργικές δραστηριότητες.
Για να μπορεί να αξιολογηθεί αν η φύση ανακάμπτει, αναπτύσσονται τρία κριτήρια από τα οποία οι χώρες της ΕΕ μπορούν να χρησιμοποιήσουν δύο. Αυτά αφορούν τον αριθμό πεταλούδων, τα τοπικά τοπιακά στοιχεία και τον οργανικό άνθρακα.
Στην προσαρμοσμένη έκδοση, κατόπιν πρότασης της αντιπροέδρου του ΕΛΚ Esther de Lange, ενσωματώθηκε επίσης μια «κόκκινη βαλβίδα ασφαλείας» σε περίπτωση που η επισιτιστική επάρκεια κινδύνευε να διαταραχθεί. Για την απόφαση αυτή δεν αποφασίζουν οι χώρες της ΕΕ, αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.