Και πρέπει να συζητήσουν καλά την διαπραγματευτική τους στρατηγική εκ των προτέρων, ώστε να μην εκτοπιστούν - όπως συνέβη το 2018/2019 - από τους αρχηγούς κυβερνήσεων, τους υπουργούς και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Αυτό το συμπέρασμα διατυπώνει μια επιστημονική μελέτη της ΕΕ, η οποία, κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής Γεωργίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εξέτασε πώς δημιουργήθηκε η νέα κοινή αγροτική πολιτική (που θα ισχύσει από την επόμενη χρονιά) και τι μπορεί να διδαχθεί από αυτήν.
Οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν πάνω από τρία χρόνια, αφού ο (προηγούμενος) επίτροπος γεωργίας Philip Hogan υπέβαλε προτάσεις τροποποίησης το 2018, λίγο πριν αποχωρήσει. Αυτές οι προτάσεις έγιναν ξεπερασμένες καθώς εκείνη τη χρονιά εκλέχτηκε νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο τέλος της χρονιάς ανέλαβε νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Επιπλέον, η Επιτροπή Von der Leyen παρουσίασε ένα εκτεταμένο πακέτο σχεδίων για το Κλίμα (το Green Deal και τη στρατηγική Από το Αγρόκτημα στο Πιάτο) που διέφεραν σημαντικά από τα όσα είχε προτείνει ο Hogan. Παράλληλα, η επιτροπή Γεωργίας (AGRI) και η επιτροπή Περιβάλλοντος (ENVI) ανέλαβαν από κοινού την ευθύνη για τμήματα του πακέτου γεωργίας.
Δεν είχαν μόνο οι δύο επιτροπές διαφορετικές επιθυμίες και προσδοκίες, αλλά υπήρχαν μεγάλες αντιθέσεις ανάμεσα σε αυτά που ήθελαν να επιτρέψουν οι κυβερνήσεις της ΕΕ και σε αυτά που ήθελαν να επιτύχουν οι επίτροποι της ΕΕ. Τελικά, οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί Οικονομικών καθόρισαν πόσα (ή πόσο λίγα) χρήματα υπήρχαν διαθέσιμα για τη νέα πολιτική.
Με διατυπώσεις που απέκρυψαν την αλήθεια, η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πολιτικοί της ΕΕ στο τρίτο μερών φόρουμ (trilogue) επέμειναν υπερβολικά πολύ στην υπερβολικά μεγάλη λίστα επιθυμιών τους, με αποτέλεσμα μερικοί επίτροποι και μερικές κυβερνήσεις της ΕΕ με τις συμβιβαστικές τους θέσεις να κυριαρχήσουν στη διαδικασία.
Έπαιξε ρόλο επίσης το γεγονός ότι οι ευρωβουλευτές δεν διαθέτουν δικό τους «δημόσιο υπαλληλικό μηχανισμό», ενώ οι επίτροποι και τα υπουργεία διαθέτουν.
Δεν αναγνώρισαν μόνο οι εκπρόσωποι των τριών μεγάλων κοινοβουλευτικών ομάδων (χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι) ότι έχασαν τον έλεγχο, αλλά και η αριστερή και δεξιά αντιπολίτευση (Πράσινοι και ECR) δήλωσαν ότι την επόμενη φορά πρέπει να γίνει διαφορετικά και καλύτερα.
Ο Bert-Jan Ruissen (SGP) κατήγγειλε ότι οι Ευρωπαίοι Επίτροποι με το Green Deal και τη στρατηγική Από το Αγρόκτημα στο Πιάτο δεν υπέβαλαν νομικά κείμενα, αλλά πολιτικές επιθυμίες και προσδοκίες, και ότι η Επιτροπή έγινε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τρίτος διαπραγματευτικός εταίρος – αντί να είναι μια διοικητική υπηρεσία.
Μια από τις διαπιστώσεις των επιστημόνων είναι επίσης ότι τα τώρα νεοεισαχθέντα εθνικά στρατηγικά σχέδια μπορούν τα επόμενα χρόνια να αποτελέσουν καλό ενδιάμεσο δείκτη για να ανιχνεύονται αδυναμίες στη νέα ΚΑΠ και ότι οι πολιτικοί της ΕΕ μπορούν ήδη να αρχίσουν να καταρτίζουν μια λίστα βελτιώσεων.