چین بیشتر از هند، ایالات متحده و برزیل، که رتبه‌های دوم، سوم و چهارم را دارند، تولید می‌کند. با این وجود، چین هنوز کاملاً خودکفا نیست. در سال ۲۰۲۵، این کشور حدود ۱۸۵ میلیارد یورو غذا و محصولات کشاورزی وارد کرد، در مقابل صادراتی حدود ۹۰ میلیارد یورو داشت. این کشور غذای بسیار بیشتری وارد می‌کند تا صادر.

وابستگی

خصوصاً سویا (خوراک دام) این وابستگی را نشان می‌دهد. چین سال گذشته نزدیک به ۱۱۲ میلیون تن سویا به ارزش بیش از ۵۰ میلیارد دلار وارد کرد. همچنین گوشت، غلات، روغن گیاهی، میوه، آجیل و لبنیات در مقیاس گسترده‌ای وارد می‌شوند. برزیل در این میان جایگاه مهمی به عنوان تامین‌کننده دارد.

پکن تلاش می‌کند وابستگی به تولیدکنندگان غذای خارجی را کاهش دهد. در این راستا نه تنها سعی می‌شود تولید در داخل کشور افزایش یابد، بلکه واردات از کشورهای بیشتری نیز گسترش داده شود. چین به طور ویژه به دنبال کاهش وابستگی به ایالات متحده است و به همین دلیل به دنبال تامین‌کنندگان جایگزین می‌گردد.

مدرن‌سازی

افزایش تولید داخلی آسان نیست. میزان زمین‌های کشاورزی در دسترس محدود است و کمبود آب نیز مشکلی است. بنابراین چین تلاش می‌کند با استفاده از بذرهای بهتر، ماشین‌آلات پیشرفته‌تر، آبیاری کارآمدتر و فنون جدید کشاورزی، مواد غذایی بیشتری از همان مقدار زمین برداشت کند.

قیمت غذا

در عین حال، خطرات بازار بین‌المللی غذا افزایش یافته‌اند. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) هشدار داده است که قیمت غذاها ممکن است تا پایان سال دوباره افزایش یابد. افزایش قیمت نفت و گاز طبیعی، گران‌تر شدن کود شیمیایی و اختلال در عرضه دیزل هزینه‌های کشاورزان، حاملان، فرآوری‌کنندگان غذا و سایر شرکت‌ها را بالا می‌برد.

حوادث ال نینو نیز مزید بر علت شده است. تغییر الگوهای بارش می‌تواند برداشت‌ها را در مناطق کشاورزی مهم مختل کند. در هند، موسمی تأخیر یافته، نگرانی‌هایی در مورد تولید برنج ایجاد کرده است. همچنین استرالیا انتظار دارد برداشت زمستانی ۲۱ درصد کاهش یابد که بخشی از آن به دلیل افزایش هزینه‌های سوخت و کود است.

ژئوپولیتیک

برای چین این ترکیب به این معناست که تولید بزرگ داخلی کشاورزی نمی‌تواند به طور کامل در برابر تحولات بین‌المللی محافظت کند. این کشور همچنان برای مقدار قابل توجهی غذا و مواد اولیه کشاورزی به بازار جهانی وابسته است، در حالی که در آنجا درگیری‌های ژئوپولیتیکی، هزینه‌های بالاتر تولید و شرایط نامساعد جوی، عدم قطعیت را افزایش داده‌اند.