کمبود زنبورها در مناطق کشاورزی ایالات متحده آمریکا رشد برخی محصولات را محدود میکند، طبق یک مطالعه جدید آمریکایی. این تحقیق نشان میدهد که کاهش گردهافشانها میتواند پیامدهای جدی برای امنیت غذایی جهانی داشته باشد.
انواع زنبورهای وحشی مانند زنبورهای بمبوس، تحت تاثیر از بین رفتن زیستگاههای گلده، استفاده از آفتکشها و در حال افزایش، بحران آب و هوا قرار دارند. از بین هفت محصول مورد بررسی، پنج مورد شواهدی ارائه دادند که کمبود زنبورها رشد محصولات را محدود میکند. دانشمندانی از آمریکا، کانادا و سوئد در مجموع ۱۳۱ مزرعه را از نظر فعالیت زنبورها و فراوانی محصولات بررسی کردند.
ریچل وینفری، بومشناسی در دانشگاه راتگرز و یکی از نویسندگان برجسته این گزارش که توسط انجمن رویال منتشر شده است، میگوید: «محصولاتی که زنبورهای بیشتری داشتند، تولید محصول بسیار بیشتری داشتند.» او به روزنامه بریتانیایی گاردین گفت: «من شگفتزده شدم، انتظار نداشتم که رشد تا این حد محدود شود.»
محققان دریافتند که زنبورهای وحشی بومی سهم چشمگیری در گردهافشانی داشتند، علیرغم اینکه تا حد زیادی از پوشش گیاهی حمایتی محروم بودهاند. زنبورهای وحشی اغلب گردهافشانهای موثرتری نسبت به زنبورهای عسل هستند، اما تحقیقات نشان داده است که گونههای مختلف به شدت کاهش یافتهاند. زنبور بمبوس پتچد، اولین زنبوری بود که سه سال پیش در آمریکا در لیست گونههای در معرض خطر قرار گرفت، پس از کاهش ۸۷ درصدی در دو دهه گذشته.
ایالات متحده در برخی فعالیتهای کشاورزی پیشگام است و روندهایی مانند فشردهسازی، سمپاشی مقادیر زیاد حشرهکش و کاشت مزارع تککشت با محصولات مجزا را تجربه میکند که بعداً در سایر نقاط جهان نیز تکرار شدهاند. این موارد به عنوان عوامل ناپدید شدن جمعیت زنبورها که برای گردهافشانی محصولات حیاتی هستند، مطرح شدهاند.
بر اساس گزارش سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، مقدار تولید محصولاتی که به حشرات و سایر گردهافشانها وابستهاند در ۵۰ سال گذشته ۳۰۰٪ افزایش یافته است. کمبود گردهافشانی ممکن است باعث شود برخی سبزیجات و میوهها نادرتر و گرانتر شوند که به کمبود مواد غذایی منجر میشود. با این حال، غذاهای اصلی مانند برنج، گندم و ذرت تحت تاثیر قرار نمیگیرند زیرا از طریق باد گردهافشانی میشوند.
FAO میگوید: «کلونیهای زنبور عسل ضعیفتر از گذشته هستند و احتمالاً جمعیت زنبورهای وحشی نیز کاهش مییابد. کشاورزی فشردهتر شده و تعداد زنبورها کمتر است، بنابراین در نهایت گردهافشانی محدود خواهد شد. حتی اگر زنبورهای عسل سالم بودند، تکیه بر یک گونه زنبور به این حد ریسکپذیر است. قابل پیشبینی است که انگلها روی تنها گونهای که در این مزارع تککشت داریم، تمرکز خواهند کرد.»