کابینه دولت فرانسه هم تشویق و هم هشدار دریافت کرد، زیرا بسیاری از کشاورزان احساس رهاشدگی کرده و نگران آینده خود هستند.
این کنگره نشانه تلاش مجدد FNSEA برای تقویت نقش مرکزی خود در سیاست کشاورزی فرانسه بود. در سالهای اخیر سلطه این اتحادیه کاهش یافته است به دلیل ظهور سازمانهای کشاورزان کوچکتر و فعالتر. با این حال، FNSEA با بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ عضو، بزرگترین اتحادیه سازمانهای کشاورزی در فرانسه باقی مانده است.
در درون خود FNSEA نیز تقسیمات فزایندهای وجود دارد. سازمانهای کشاورزی سنتی نگرانند که کشاورزی پایدار و ارگانیک بیش از حد در دستور کار قرار گیرد. از سوی دیگر کشاورزان ارگانیک معتقدند FNSEA به اندازه کافی از کشاورزی زیستمحیطی حمایت نمیکند. این اختلافات موجب شده است که سختتر بتوان با یک صدا صحبت کرد.
کشاورزان در جریان کنگره درخواست کاهش بوروکراسی و تسریع کمکها در بحرانها را مطرح کردند. به ویژه مقررات مربوط به استفاده از سموم و تصفیه آب موجب ناامیدی شده است. این سازمان خواستار «راه حلهای عملی به جای برنامههای کاغذی» شده و هشدار داده است که صبر کشاورزان اگر نتایج ملموسی به دست نیاید، تمام خواهد شد.
دولت فرانسه پیشتر در اعتراض کشاورزان سال جاری هشداری دریافت کرده بود. وزیر آنی ژنوارد در کنگره تشویق شد، اما با انتقادات جدی نیز مواجه گردید. اعلامیههای او درباره تسریع پرداخت یارانهها و افزایش مشورت با کشاورزان به عنوان گامی در مسیر درست دیده شد، ولی قطعا کافی نیست.
FNSEA یکی از بسیاری از سازمانهای کشاورزی در فرانسه است، کشوری که بخش کشاورزی آن عمیقاً در اقتصاد ریشه دارد. علاوه بر FNSEA، انجمنهایی برای دامداران شیرده، زراعتکاران غلات، کشاورزان شراب و تولیدکنندگان ارگانیک وجود دارد. این گروهها مجموعاً بخش قابل توجهی از مناطق روستایی فرانسه را نمایندگی کرده و نفوذ سیاسی تا بروکسل دارند.
یکی از موضوعات برجسته امسال مدیریت آب بود. به دلیل خشکسالی و تغییرات اقلیمی، آبیاری مسئلهای حیاتی شده است. کشاورزان خواستار مخازن ذخیرهسازی بیشتر و محدودیتهای کمتر هستند، در حالی که فعالان محیط زیست نگران آسیب به طبیعت و تنوع زیستیاند. FNSEA خواستار اولویت دادن به کشاورزی در توزیع آب شده است.
در پایان، آرنو روسو، رئیس FNSEA تأکید کرد که دوران وعدههای بیپایه به پایان رسیده است. او از دولت خواست تصمیمات روشنی برای آینده کشاورزی فرانسه اتخاذ کند. به گفته او، موضوع فقط منافع اقتصادی نیست؛ این مسأله مربوط به امنیت غذایی، قابلیت زیست در مناطق روستایی و احترام به کار کشاورزان نیز میباشد.