زمین‌های کشاورزی آلمان در بیشتر ایالت‌ها دوباره گران‌تر شد

در بین ایالت‌های آلمان تفاوت‌های منطقه‌ای زیادی وجود داشت. در حالی که در زارلند میانگین قیمت اجاره ۹۹ یورو برآورد شده بود، قیمت اجاره و اجاره‌بها در مناطق کشاورزی مجاور هلند به طور قابل توجهی بالاتر بود. در نوردراین-وستفالن به طور متوسط ۵۶۰ یورو لازم بود. در نیدرزاکسن (۵۴۸)، شلسویگ-هولشتاین (۴۷۹) و بایرن (۴۱۵) نیز قیمت‌های اجاره به طور قابل توجهی بالاتر از میانگین ملی بود.

از مجموع ۱۶.۶ میلیون هکتار زمین کشاورزی در آلمان، حدود ۶۰ درصد آن زمین‌های اجاره‌ای هستند؛ ۳۸ درصد متعلق به کشاورزان است. اکثریت زمین‌های اجاره‌ای، زمین‌های زراعی هستند (۶۹ درصد)، پس از آن مراتع دائمی (۲۷ درصد) و سایر مناطق اجاره‌ای (۴ درصد) قرار دارند. به گروه آخر زمین‌هایی با تاکستان‌ها و باغ‌های میوه درختی یا گلخانه‌ها و گلکاری‌ها تعلق دارند.

بین اشکال حقوقی مختلف شرکت‌های کشاورزی نیز تفاوت‌های زیادی وجود دارد. سال گذشته حدود ۸۵ درصد در آلمان کسب‌وکارهای تک‌نفره بودند که بیش از نیمی از آن‌ها شرکت‌های نیمه‌وقت بودند. اقلیت (۱۲ درصد) شامل شرکت‌های شراکتی و صنفی و همچنین شخصیت‌های حقوقی مانند شرکت‌های سهامی و GmbHها بودند. اما این تعاونی‌ها به طور متوسط هر شرکت ۱۷۶ هکتار زمین را مدیریت می‌کنند، که به طور قابل توجهی بزرگ‌تر از شرکت‌های فردی با ۴۶ هکتار است.

موقعیت بازار آنها نسبت به شرکت‌های کوچک‌تر نیز قوی است: اشکال بزرگ‌تر کسب‌وکارها حدود ۳۹ درصد زمین‌های کشاورزی آلمان را به طور مشترک مدیریت می‌کنند.

دلایل مختلفی برای افزایش قیمت‌های اجاره وجود دارد: از جمله اینکه زمین‌های کشاورزی به طور کلی کمیاب‌تر می‌شوند، همچنین پیشرفت‌های تکنولوژیکی و تمرکز شرکت‌ها منجر به رقابت بیشتر می‌شود. به عنوان مثال، مزرعه‌های دامداری به فضای بیشتری برای نگهداری دام‌های بیشتر نیاز دارند.

صندوق جهانی حیات وحش (WWF) به این موضوع انتقاد دارد. رولف سومر، رئیس بخش کشاورزی و استفاده از زمین در WWF آلمان می‌گوید: «زمین به ابزاری برای سفته‌بازی تبدیل شده است». کشاورزی آلمان به تنوع نیاز دارد، اما سیاست کشاورزی اتحادیه اروپا به گفته WWF در مسیر اشتباهی حرکت می‌کند. در کل اتحادیه اروپا، ۸۰ درصد پرداخت‌های مستقیم از سیاست کشاورزی مشترک (GLB) به تنها ۲۰ درصد شرکت‌ها می‌رسد. 

در آینده باید یارانه‌های هکتاری لغو شوند و تأمین مالی برای خدمات مرتبط با جامعه مانند حفظ تنوع زیستی، حفاظت از آب‌های زیرزمینی و اقلیم یا رفاه حیوانات فراهم شود.