سپس باید استراتژی مذاکره خود را پیشاپیش به خوبی با یکدیگر مرور کنند تا مانند سالهای ۲۰۱۸/۲۰۱۹ مورد بیتوجهی رهبران دولتها، وزیران و کمیسیون اروپا قرار نگیرند.
این نتیجه تحقیق علمی اتحادیه اروپا است که به درخواست کمیته کشاورزی پارلمان اروپا بررسی کرده است چگونه سیاست مشترک کشاورزی جدید (که سال آینده اجرا میشود) در آن زمان شکل گرفته و چه درسهایی میتوان از آن گرفت.
مذاکرات در این زمینه بیش از سه سال به طول انجامید، پس از آنکه فیلیپ هوگان، کمیسر کشاورزی پیشین (پیش از ترک سمت خود) در سال ۲۰۱۸ پیشنهادات اصلاحی ارائه داد. این پیشنهادات قدیمی شدند زیرا در آن سال پارلمان اروپا جدید انتخاب شده بود و در پایان سال کمیسیون اروپایی جدید شروع به کار کرده بود.
علاوه بر این، کمیسیون فون در لاین بستهای وسیع از طرحهای اقلیمی (معامله سبز و استراتژی کشاورز به میز) ارائه داد که به طور چشمگیری با آنچه هوگان مطرح کرده بود متفاوت بودند. در این زمینه کمیته پارلمانی کشاورزی (AGRI) و محیط زیست (ENVI) مسئولیتهای مشترکی برای بخشهایی از بسته کشاورزی به دست آوردند.
نه تنها این دو کمیته خواستهها و تمایلات متفاوتی داشتند، بلکه تضادهای بزرگی بین آنچه دولتهای اتحادیه اروپا حاضر به پذیرش بودند و اهداف کمیسرهای اتحادیه اروپا وجود داشت. در نهایت نخستوزیران و وزیران دارایی تعیین کردند چه مقدار (یا چه مقدار کمی) بودجه برای سیاست جدید در دسترس است.
تحقیق با زبان ملایم نتیجه گرفت که سیاستمداران اتحادیه اروپا در روند سهجانبه (تریلوگ) بیش از حد بر فهرست بلندخواستههایشان تاکید کردند، و در این میان برخی از کمیسرها و دولتهای اتحادیه اروپا با سازشهای خود، تصمیمگیری را در دست گرفتند.
موردی که در این میان نقش داشت این بود که نمایندگان پارلمان اروپایی هیچ «دستگاه اداری» اختصاصی در اختیار ندارند، اما کمیسرها و وزارتخانهها چنین دستگاههایی دارند.
نه تنها سخنگویان سه فراکسیون بزرگ ائتلافی (مسیحدموکراتها، سوسیالدموکراتها و لیبرالها) اعتراف کردند که مدیریت کار از دستشان خارج شده، بلکه مخالفان چپ و راست (سبزها و ECR) نیز گفتند که بار دیگر باید متفاوت و بهتر عمل شود.
برت-یان رویسن (SGP) از این انتقاد کرد که کمیسرهای اروپایی با معامله سبز و استراتژی کشاورز به میز، متون قانونی ارائه نکردهاند بلکه خواستهها و تمایلات سیاسی داشتند و کمیسیون در میز مذاکره به جای اینکه خدمترسان اداری باشد، یک طرف سوم مذاکرهکننده شد.
یکی از نتایج دانشمندان این است که برنامههای استراتژیک ملی تازه اجرا شده میتوانند در سالهای آینده به عنوان شاخص میانی خوبی برای شناسایی نواقص در سیاست مشترک کشاورزی جدید باشند و سیاستمداران اتحادیه اروپا اکنون میتوانند فهرستی از نکات قابل بهبود را تهیه کنند.