علاوه بر این، از توزیع اولیه کرسیها میتوان دریافت که نسبت قدرتها در پارلمان اروپایی تقریباً بدون تغییر باقی مانده است: سه تشکل سیاسی حاکم (مسیحدموکراتها، سوسیالدموکراتها و لیبرالها) اکثریت خود را حفظ میکنند.
مسیحدموکراتهای EPP با توجه به افزایش تعداد کرسیهای پارلمان از ۷۰۵ به ۷۲۰، کرسیهای بیشتری کسب کردهاند. سوسیالدموکراتهای S&D در سطح فعلی باقی ماندهاند، اما همپیمان لیبرال Renew متحمل ضرر شده است. همچنین سبزها نیز ضرر قابل توجهی داشتند. با نتایج اولیه کنونی، این سه فراکسیون حاکم میتوانند ائتلاف خود را ادامه دهند و احیای مجدد اورسولا فون در لاین به عنوان رئیس کمیسیون همچنان ممکن است.
در ماههای آینده مشخص خواهد شد که آیا رهبران دولتهای ۲۷ کشور اتحادیه اروپا (در جستجوی کمیسیونرهای جدید اتحادیه اروپا) این نتایج انتخاباتی را منعکس خواهند کرد یا همچنان به «مرکز» پایبند میمانند. رهبران فراکسیونها در پارلمان اروپایی هم باید چنین تصمیمات مهمی بگیرند: آیا ائتلاف سهحزبی باقی میماند یا آنها در سمت راست یا چپ سیاسی به دنبال حمایت خواهند بود؟
تنها عامل نامعلوم واقعاً این است که جناحهای محافظهکار، راست، راست افراطی و ملیگرا چگونه شکل خواهند گرفت. آنها با هم چند ده کرسی کسب کردهاند. اما تاکنون در سه فراکسیون جداگانه قرار دارند: محافظهکاران ECR، راست افراطی ID و ملیگرایان NI. اما در میان آنها چند «بازیکن بزرگ» مثل حزب آلمان AfD، حزب ملیگرای فرانسه RN و حزب اسپانیایی VOX وجود دارد.
پنج سال پیش بحث بر سر این بود که این احزاب با هم در یک فراکسیون واحد گروه قدرتمندی تشکیل دهند، اما تاکنون این امر به دلیل منافع شخصی و راهبردهای ملی رهبران سیاسی مانند ویکتور اوربان مجارستان، جورجیا ملونی ایتالیا، مارین لوپن فرانسه، گرت ویلدرز هلند از حزب PVV و رهبران جنجالی اما بزرگ AfD آلمان جلوگیری شده است.
همچنین هنوز مشخص نیست که چند ده کرسی 'فردی' که هنوز به فراکسیونی ملحق نشدهاند، به کدام فراکسیون خواهند پیوست. اینها عمدتاً فراکسیونهای تکنفری احزاب ملی کوچک هستند. برخی از آنها ممکن است به لیبرالها یا سبزها بپیوندند.