این موضوع از یک مطالعه مشترک دفتر برنامهریزی برای محیط زیست (PBL) همراه با دانشگاه واگنینگن (WUR) درباره سیاستهای محیط زیستی ده سال گذشته به دست آمده است.
در سال ۲۰۱۳ دولت مرکزی و استانها توافقنامهای موسوم به «پیمان طبیعت» را امضا کردند: انتقال مسئولیت سیاستهای محیط زیستی از دولت مرکزی به استانها. هدف این توافق بهبود تنوع زیستی بود. پیشبینیها نشان میدهد که هدف تا پایان ۲۰۲۷ محقق نخواهد شد. یکی از دلایل این امر این است که اجرای طبیعت جدید بر اساس داوطلبی و تمایل صورت میگیرد.
برای احیای طبیعت توافق شده بود که تلاش بیشتری برای بازسازی سیستمهای اکولوژیکی لازم است. اما انباشت اخیر سیاستها در برنامه ملی مناطق روستایی (NPLG) اجرای سیاستهای طبیعت را دشوار و حتی کند کرده است، به گفته محققان.
احیای طبیعت علاوه بر مدیریت صحیح و گسترش وسعت مناطق، به تلاش بیشتر برای بازسازی سیستمهای اکولوژیکی نیاز دارد. این موضوع مستلزم تصویری مشترک از آینده است که هنوز در بسیاری از مناطق باید توسعه یابد.
تحقق اهداف طبیعت از طریق فرآیندهای منطقهای نیازمند «تعهد مدیریتی و شجاعت سیاسی» از سوی استانها و دولت مرکزی است به دلیل منافع متضاد بسیار، زیرا باید اهداف دیگری نیز همزمان محقق شوند (آب و هوا، کشاورزی، منابع آب).
برای رسیدن به اهداف Natura 2000 تغییرات گستردهای در روشهای کشاورزی لازم است، برای مثال روی آوردن به کشاورزی گسترده یا کشاورزی شامل طبیعت، که یکی از توصیهها میباشد.
کشاورزان نه تنها به وضوح نیاز دارند بدانند چه از آنها خواسته میشود، بلکه به حمایت مالی و قوانین منطبق از سوی دولت یا استانها نیز نیازمندند. محققان PBL و WUR بر این باورند که این موضوع به ویژه برای شرکتهای کشاورزی نزدیک به مناطق طبیعی اهمیت دارد.