شش سازمان آلمانی از بخشهای کشاورزی، باغبانی، جنگلداری، دامپروری و صنعت مواد غذایی از احزاب SPD، سبزها و FDP خواستهاند تا حمایت سیاسی خود را از توصیههای کمیسیون آینده کشاورزی (ZKL) اعلام کنند. اجرای برنامهها و تأمین مالی طرحهای کمیسیون بورشرت باید نخستین کار بزرگ ائتلاف احتمالی آلمانی قرمز-زرد-سبز «ائتلاف چراغراهنمایی» باشد.
از امضاکنندگان این فراخوان میتوان به رؤسای اتحادیه کشاورزان آلمان (DBV)، اتحادیه رایفایزن آلمان (DRF)، شرکتهای خانوادگی زمین و جنگل، انجمن مواد غذایی آلمان، انجمن اتاقهای کشاورزی و اتحادیه مرکزی باغبانی (ZVG) اشاره کرد.
کمیسیون کارشناسان متشکل از افراد گوناگون به ریاست وزیر پیشین کشاورزی LNV بورشرت (حزب دموکرات مسیحی CDU) اوایل امسال پیشنهاداتی برای مدرنسازی گسترده بخشهای کشاورزی آلمان ارائه داد. در این پیشنهادات بیشتر خواستهها در زمینه رفاه حیوانات، محیط زیست (کود!) و آب و هوا (نیتروژن!) نیز لحاظ شده و همچنین سیاست اروپایی کمتر زیستمحیطی «توافق سبز» (Green Deal) مد نظر قرار گرفته است.
امضاکنندگان این درخواست همگی به وضوح نشان میدهند که باید چارچوب سیاسی تهیه شود تا اهمیت بالای بخشهای کشاورزی، غذایی و جنگلداری در آلمان حفظ گردد. کشاورزی، جنگلداری، باغبانی و ماهیگیری درآمد بیش از 930 هزار آلمانی را تأمین میکنند. 4.7 میلیون نفر در 700 هزار شرکت در بخشهای کشاورزی و صنعت غذایی مشغول به کارند و حدود 1 میلیون نفر در بخش جنگلداری و چوب فعالیت میکنند.
سرمایهگذاریهای میلیاردی مورد نیاز برای گذار کشاورزی آلمان نه تنها مسئولیت زنجیرهای کشاورزان، صنعت غذایی، فروشندگان و مشتریان است بلکه بر دوش کل جامعه گذاشته میشود. بخشی از هزینههای اضافی از طریق قیمتها و همچنین از طریق یارانهها و پاداشها از مالیاتها و دولت تأمین خواهد شد.
تأمین مالی از خزانه به این صورت تعریف شده است: «اقتصاد، اکولوژی و مسائل اجتماعی باید در توسعه بیشتر کشاورزی و صنعت غذایی به عنوان یک وظیفه برای کل جامعه در نظر گرفته شود.»
با این حال، شش سازمان نسبت به ممنوعیتها، تعهدات و محدودیتهای شدید برای کشاورزان آلمانی هشدار میدهند. در برنامههای اتحادیه اروپا و در برنامه انتخاباتی حزب سبز آلمان، ممنوعیت استفاده از سموم شیمیایی، کاهش انتشار نیتروژن و گسترش کشاورزی ارگانیک پیشبینی شده است.
طبق نظر انجمنهای کشاورزی و غذایی آلمان، فناوریهای نوین امکانات بیشتری از محدودیتها و ممنوعیتهای اجباری دارند. بنابراین باید ابتدا تحلیلهای سود و زیان برای شیوههای کشاورزی پایدار انجام شود. نوآوریها در زمینه ماهوارهها، کشاورزی دقیق با حسگرها و توسعه سموم جدید باید اولویت بالاتری نسبت به اهداف کاهش عمومی داشته باشد.