با این رویکرد، وزرای محیط زیست به طور قابل توجهی از پیشنهاد کمیسیون اروپایی و پارلمان اروپا که خواستار سختگیری بیشتری است، فاصله گرفتهاند.
برای مثال، وزرا میخواهند الزام به ساخت تأسیسات تصفیه فاضلاب شامل روستاها و مناطق کوچک با کمتر از ۱۲۵۰ نفر جمعیت نشود. اما کمیسر محیط زیست، Virginius Siskevičius، خواستار اجباری شدن تصفیه در مناطق بیشتری است.
از سوی دیگر، وزرا معتقدند که تنها باید به منافع طبیعت و محیطزیست از بابت آب پاک توجه نشود، بلکه سلامت عمومی نیز باید در نظر گرفته شود. از این رو اکنون الزام شده است که کشورهای اتحادیه اروپا فاضلاب را برای وجود میکروبهای بیماریزا، باکتریهای واگیردار و مواد شیمیایی خطرناک کنترل کنند. بدین ترتیب سایر کمیسرها نیز در این زمینه اظهار نظر خواهند داشت.
علاوه بر این، وزرا خواستار این هستند که کشورهای تازهوارد به اتحادیه اروپا بتوانند ۸ تا ۱۲ سال تعویق دریافت کنند، زیرا در سالهای گذشته سرمایهگذاری قابل توجهی برای اجرای دستورالعمل اتحادیه انجام دادهاند.
در عرض بیست سال آینده، کشورهای عضو باید اطمینان حاصل کنند که تصفیه ثالثیه (حذف نیتروژن و فسفر) در تأسیسات بزرگ با جمعیت ۱۵۰۰۰۰ نفر به کار گرفته شود. استثنایی پیشبینی شده زمانی که فاضلاب تصفیه شده برای آبیاری کشاورزی دوباره استفاده شود به شرط آنکه خطری برای محیط زیست یا سلامت وجود نداشته باشد.
کمیسر محیط زیست Sinkevičius میگوید: «آب یک منبع ارزشمند است که روز به روز کمیابتر میشود. فاضلاب شهری میتواند با فناوریهای در دسترس به صورت موفقیتآمیز تصفیه شود.» او معتقد است این موضوع فرصتهای زیادی برای کشاورزان فراهم میکند تا بتوانند آب بازیافت شده را با اطمینان برای آبیاری به کار ببرند.
اتحادیه اروپا اعلام میکند هر سال بیش از ۴۰ هزار میلیون متر مکعب فاضلاب تصفیه میشود، اما فقط ۲.۴٪ از آن به حدی تصفیه ثانویه دریافت میکند که بتوان از آن در کشاورزی استفاده کرد. این یکی از دلایلی است که بروکسل قصد دارد معیارها را سختتر کند.