Á síðustu þremur árum hefur bætur vegna árása úlfa í Danmörku næstum þrefaldast. Bændur á meginlandi Danmerkur taka eftir að kindur þeirra verða sífellt oftar að skotmarki. Á síðasta ári voru samtals 122 kílómetrar af girðingum settir upp. Samkvæmt tilkynningu hefur ráðherra Jeppe Bruus beðið um að rannsaka hvort hægt sé að bæta úlfavarnargirðingarnar.
Danmörk er að stærð aðeins stærra en Niðurlönd, en það nær yfir þrjú stór eyju austan við landið sem er við hlið Þýskalands.Úlfar eru ekki enn til á eyjunum. Samkvæmt nýjustu talningu eru um 60 til 80 úlfar í Danmörku, allir á Jótlandi. Úlfurinn fluttist aftur frá Þýskalandi til Danmerkur árið 2012 eftir nærri 200 ára fjarveru.
Á Vestur-Jótlandi hafa nýlega borist skýrslur um nokkur tilfelli þar sem kindur hafa verið drepnar af úlfum. Til að verja búféð betur taka margir bændur nú sjálfir ákvörðun um aðgerðir. Umsókn hefur verið gerð um fjárstyrk upp á nokkrar milljónir til að setja upp fleiri úlfagirðingar, en árásir hafa samt verið skráðar.
Óánægja meðal danverskra búa vex. Eftir nýlega árás bak við úlfagirðingu fékk ráðherrann harða gagnrýni. Bændur telja að ríkið eigi að bregðast strangar við og koma á betri viðbrögðum. Þeir krefjast meiri stuðnings og skýrari stefnu svo búféð sé minna í hættu.
Danverskir kindabændur ræddu við þríhliða ráðherrann Jeppe Bruus (S) fyrr í mánuðinum eftir að fyrsta árásin hafði verið skráð bak við úlfavarnargirðingu, að því er Danverska kindabænda samtökin greindu frá. „Þetta er það sem við óttuðumst. Við grunaði að 1,10 metra há úlfavarnagirðing væri ekki nægjanleg. Meira þarf að gera til að vernda dýrin.“
Landbúnaðarráðherra Jensen hefur sagt að hann vilji einnig færri úlfa í Danmörku, en nafngreinir ekki fjölda. Hann telur að leita þurfi lausna á þjóðríks- og evrópsku stigi. Hugmyndin um stýraða úlfaveiði er einnig til umræðu í Danmörku.
Á evrópsku stigi er verið að vinna að því að linna ströng veiðibann úlfa, eftir nýlega linun Bernarsáttmálans. Nauðsynlegt er að laga evrópskar reglur að nýrri stöðu. Slíkar breytingar þurfa þó fyrst samþykki frá stofnunum ESB en gætu haft víðtæk áhrif á öll lönd innan ESB.