Á loftslagsráðstefnu Sameinuðu þjóðanna í Madríd ríkir drungaleg stemning eftir að hafa verið í viðræðum í næstum tvær vikur, þar sem ekki hefur tekist að ná samkomulagi um takmörkun á hnattrænni hlýnun. Efnahagslega sterkar þjóðir neita að fórna eldri losunarheimildum sínum og fjármögnun nýrra loftslagsaðgerða er einnig áfram umdeilt mál.
En líkt og á mörgum fyrri loftslagsráðstefnum þarf að framlengja viðræðurnar til að ná samkomulagi. Deilurnar snúast meðal annars um grein 6 í loftslagssamningi Parísar (2015). Sú grein kveður á um innleiðingu markaðsöflunaraðgerða fyrir viðskipti með losunarheimildir, "réttindi til loftmengunar" eins og umhverfissinnar kalla það. Á COP24-fundinum í pólska Katowice í fyrra var heldur ekki náð að koma á reglum fyrir slíkan heimsvísan koltvísýringsviðskipti.
Mismunandi er álit á loftslagsmarkmiðum. Nokkrir aðilar, þar á meðal Evrópusambandið og viðkvæmu þjóðirnar, vilja skýrari áskorun um að hækka losunarmarkmið gróðurhúsalofttegunda árið 2020. En aðrar þjóðir ætla að halda aftur af því. Annar talsmaður slíks alþjóðlegra viðskipta, hollenski Evrópuþingmaðurinn Bas Eickhout (Grænir Vinstri), lagði til strangari reglur til að berjast betur gegn hnattrænni hlýnun.
Sem stendur eru gerðir samningar alls ekki í samræmi við markmið loftslagssamningsins í París. Þjóðirnar samþykktu þá að takmarka hlýnun jarðar við 2 gráður, helst 1,5 gráður. Með núverandi mengunarmagn og alþjóðlegar samkomulagslýsingar mun hlýnunin hins vegar verða allt að 3 gráður við lok þessa aldar.
Á loftslagsráðstefnunni í Madríd hefur þessi ósættur komið upp. Margar þjóðir telja að lokayfirlýsing sem skipuleggjandi Kína undirbjó sé of viðkvæm. Evrópusambandið og hópur smáeyja vilja meðal annars að eldri réttindin verði tekin úr viðskiptunum, því margar þjóðir hafa of mikið losunarpláss og geta keypt sér viðbótarheimildir á of lágu verði. Það dregur úr hvatanum fyrir mengandi þjóðir til að draga úr losun eigin sjálfar.
Á móti þessu standa meðal annars Brasilía og Rússland, sem vilja fjárhagslegan stuðning við ógildingu of mikilla losunarheimilda, og Ástralía sem óskar eftir að geta áfram keypt ódýrar heimildir. Sérstaklega þjóðir með sterk efnahagskerfi eru á móti miklum breytingum til að berjast gegn loftslagsbreytingum.
Flestar sendinefndirnar vilja hins vegar samninga um minni loftmengun og hvetja til metnaðarfyllri lokaályktunar.