Maturssérfræðingur hjá landbúnaðar- og matvælaráðuneytinu (LNV) í Haag telur að landbúnaðarráðgjafar Hollands á sendiráðum erlendis geti gegnt mikilvægu hlutverki í að koma á fót þjóðlegum samræðum um ný sjálfbær matarstefnu.
Á næstu viku verður haldin stór ráðstefna Sameinuðu þjóðanna í New York um stöðu matar í heiminum. Sigrid Kaag, ráðherra utanríkis- og þróunarsamvinnumála fyrir Holland, mun taka þátt þar. Vegna þess mun hún ekki geta sest að viðræðum almennings á Alþingi eftir Prinsjesdag.
Fjöldi undirbúningsverkefna hefur átt sér stað fyrir ráðstefnuna í New York, þar á meðal fyrri ráðstefna í Róm. Í mörgum löndum hafa farið fram þjóðlegar samræður til að skýra hvað er að matarkerfinu innan hvers lands og hvaða lausnir þurfa að koma fram.
Slíkar samræður hafa einnig átt sér stað í Hollandi. Samstarfshópar hafa myndast milli fyrirtækja, fræðastofnana og samfélagsstofnana, til dæmis til að draga úr matarmissi í matvæliskeðjunum.
Samkvæmt Marcel van Nijnatten, samræmingaraðila fyrir mataröryggi hjá LNV, er ráðstefna SÞ lykilatriði. Hungur í heiminum vex, loftslagið breytist og plöntur og dýr eru sífellt í meiri útrýmingarhættu. Hann segir væntingarnar miklar. Í opinberum skjölum kemur fram að ráðstefnan gæti með matvælaverkefnum fært heimsmarkmið Sameinuðu þjóðanna nær.
Þrjú ráðuneyti í Hollandi taka þátt í undirbúningi ráðstefnunnar: LNV, utanríkisráðuneytið og heilbrigðis-, velferðar- og íþróttamálaráðuneytið. Van Nijnatten bendir á að Holland sé stór inn- og útflutningsaðili matar og hafi mikla þekkingu á framleiðslu og notkun. „Við tökum ábyrgð og viljum vinna með öðrum aðila að árangursríkum kerfisbreytingum,“ sagði hann í viðtali við Agroberichtenbuitenland í síðustu viku.
Hann benti á að munurinn á milli landa sé mikill og því verði lausnirnar ólíkar. „En eitt er víst, umfangsmikil samstarf eru nauðsynleg til að gera matarkerfið sjálfbært til framtíðar. Neyðarhjálp er aðeins tímabundin lausn, kerfisbreyting er nauðsynleg.“
Holland getur tekið mikilvægt alþjóðlegt hlutverk, segir Van Nijnatten. Til dæmis á sviði þess að auka skilvirkni í matvæliskeðjum með meiri framleiðslu og minni notkun vatns og efna gegn skordýrum. Holland er fremst í þessu, en hvernig deilir maður þekkingu og reynslu með bændum, matvælaframleiðendum og stjórnvöldum í þróunarlöndum?
Fjöldi landa hefur nú þegar með þjóðlegum samræðum komið sér upp eigin FSS-áætlun. Þar kemur fram hvaða kerfisbreytingar eru nauðsynlegar. Landbúnaðarráðgjafar í hverju landi geta þar gegnt hlutverki, segir Van Nijnatten. „Landbúnaðarráðgjafar hafa víðtækt tengslanet, bæði í löndunum þar sem þeir starfa og hér í Hollandi. Þeir geta kortlagt hvaða stuðning er þörf á og hvaða hollenskir aðilar bjóða lausnir.“