Markmiðið var að innleiða strangari umhverfisreglur sem myndu gagnast náttúru og líffræðilegri fjölbreytni. Þetta innifól meðal annars harðar reglur fyrir landbúnað, húsbyggingar og atvinnugrein. Stefnumálaflokkar eins og Græningjarnir og vinstrisinnaðar fylkingar stóðu að baki frumvarpinu. Stuðningsmenn bentu á að ríkuleg líffræðileg fjölbreytni landsins væri sífellt meira undir þrýstingi vegna þéttbýlismyndunar, ákafrar landbúnaðarstarfsemi og innviðaáætlana.
Að öðrum kosti stóðu svissnesku bændasamtökin og hægriflokkar eins og Svissneski þjóðflokkurinn (SVP), sem voru harðlega á móti tillögunni. Þeir áttu einnig viðvörunarorð um mögulegt atvinnumissir í landbúnaðargeiranum.
Að lokum reyndist óttinn við efnahagslegar afleiðingar þyngri kili en þörfin fyrir aukna umhverfisvernd. Tillaga um líffræðilega fjölbreytni var felld með yfirgnæfandi meirihluta atkvæða (meir en 65%). Í mörgum kantonum var afgerandi „nei“, sérstaklega á landsbyggð þar sem landbúnaður gegnir mikilvægu hlutverki.
Svissneska þjóðin tók einnig afstöðu til tillagna um endurbætur á svissneska lífeyriskerfinu. Þjóðin eldist hratt og án endurbóta myndi núverandi kerfi verða undir miklum þrýstingi.
Svissneska ríkisstjórnin og ýmsir efnahagsfræðingar fundu því að án þessara umbóta myndi lífeyriskerfið á næstunni verða óviðráðanlegt. Þeir studdu aðgerðir eins og hækkun lífeyrisaldurs og endurskoðun lífeyrisgreiðslna. Þar á meðal studdu frjálslyndisflokkurinn og kristilegu demókratar tillöguna.
Mótmælendur, þar á meðal stéttarfélög og vinstriflokkar, bentu á að hækkun lífeyrisaldurs myndi fyrst og fremst bitna á láglaunafólki sem oft vinnur líkamlega erfiða vinnu og geti ekki unnið jafn lengi. Eins og með líffræðilia fjölbreytni lýsti meirihluti þjóðarinnar sig einnig sterkt (63%) á móti breytingum á lífeyriskerfinu. Í þéttbýli var meiri stuðningur við tillöguna en á landsvísu náði hún ekki fram að ganga.