Skipið lagði af stað í september frá Úrúgvæ með rétt rúmlega 2.900 nautgripi ætlaða fyrir Tyrkland og áframför til Mið-Austurlanda. Við komuna kom hins vegar í ljós að stór hluti skjala var ekki í lagi. Til dæmis vantaði eyrumerkingar, gögn samræmdust ekki eða auðkenning var ófullkomin.
Tyrkneskir yfirvöld neituðu að leyfa skipinu að leggja upp að landi. Þau sögðu að ákvörðunin byggðist eingöngu á frávikum í útflutningsskjölunum. Tyrkland hafnaði því að um ólöglega flutninga eða smygl væri að ræða.
Síðustu ár hefur oft verið neitað stórum, úreltum dýraveðjuskipum aðgangur að evrópskum eða tyrkneskum höfn vegna vandamála með innflutningsskjöl eða farm. Vegna ótta við innflutning dýrasjúkdóma eru strangar kröfur til leyfis dýra.
Vegna neitunar Tyrklands þurfti skipið að dvelja í vikur á opnu hafi. Vegna lyktarinnar var ekki leyfilegt að leggjast að landi. Flutningaskipið gat hvorki losað né haldið áfram för sinni. Dýrin dvöldu allan þennan tíma í sama rými á meðan áhöfnin beið eftir leyfi.
Þessi staða skapaði áhyggjur vegna dýranna um borð. Fjölmargar heimildir greina frá versnandi aðstæðum og dýravelferðarsamtök hafa varað við streitu, úthaldsleysi og ófullnægjandi umönnun.
Á ferðinni dóu a.m.k. 58 nautgripir. Orsakir dauðsfalla eru enn óþekktar. Nálægt hundrað nýfæddum kálfum tókst tyrkneskum eftirlitsmönnum ekki að rekja.
Undir lokin var skipið lengi sýnilegt fyrir tyrknesku ströndinni, án möguleika á að losa né halda áfram för. Samsetningin af biðtíma, vandamálum með skjöl og dauðsföllum um borð jók áhyggjur dýravelferðarsamtaka sem töldu flutninginn ábyrgðarvana.
Að lokum fékk skipið leyfi til að halda af stað. Þar sem nautgripunum var ekki að hleypa inn í Tyrkland sneri áhöfnin aftur til Suður-Ameríku. Það hvað gerist með nautgripina er enn óljóst.