Dóminn má telja mikilvægan áfanga í að skilgreina valdheimildir milli Brussel og aðildarríkja ESB. Dómurinn staðfestir að félagsmálaréttur getur að hluta til verið mótaður á Evrópsku stigi, en launamyndun helst ávallt undir þjóðarvaldi.
Dómur Evrópudómstólsins skýrir umfang evrópskra félagslegra reglna. Dómstóllinn komst að því að ESB hefur ekki farið út fyrir valdheimildir sínar með tilmælum um lágmarkslaun, en felldi þó úr gildi tvö ákvæði sem gengu of langt í að skipta sér af þjóðríkjum varðandi launamyndun.
Mál þetta var höfðað af Danmörku, studdri af Svíþjóð. Bæði löndin telja að kjaraviðræður heyri undir þjóðríkin og að evrópsk stofnanir eigi ekki að skipta sér af þeim málum. Kvörtun þeirra beindist gegn 2022-tilmælinu sem krefst þess að „viðunandi lágmarkslaun“ séu tryggð í öllum ESB-löndum.
Dómstóllinn dæmdi Danmörku að hluta í vil. Dómarnir felldu úr gildi tvö ákveðin ákvæði: eitt sem setti reglur um útreikning og breytingar á lágmarkslaunum, og eitt sem bannaði launalækkun vegna sjálfvirkrar vísitöluuppfærslu. Samkvæmt dómsniðurstöðu tengjast báðar reglurnar beint launamyndun – þjóðlegu valdi.
Fyrir hinum þáttunum helst tilmælið óskert í gildi. ESB-löndum er hvatt til að efla kjarasamninga milli atvinnurekenda og starfsmanna og tryggja að laun styðji við siðferðilega lífskjör. Dómstóllinn lagði áherslu á að þetta sé ekki beinn inngrip í þjóðleg kerfi.
Þegar þessi tvö ákvæði voru felld úr gildi þýðir það að ESB getur ekki sett samræmd skilyrði fyrir lágmarkslaun. Aðildarríkin hafa því áfram frelsi til að ákveða sjálf hvernig þau reikna og laga laun, t.d. með vísitölukerfum eða kjarasamningum.
Fyrir lönd með sjálfvirka launavísitölukerfi – eins og Belgíu og Lúxemborg – felur þetta í sér að þau ráða áfram því hvernig þau beita slíkum kerfum. Samhliða þessu stendur markmið tilmælisins óhaggað: að bæta kaupmátt launafólks og minnka launamun innan ESB. Dómstóllinn komst að þeirri niðurstöðu að það markmið sé innan valdheimilda Sambandsins til að efla félagslega samheldni.