Með þessu víkja umhverfismálaráðherrarnir töluvert frá tillögu Evrópusambandsins og Evrópuþingsins sem vill einmitt meira.
Svo vilja ráðherrarnir að skylda til að byggja hreinsistöðvar gildi ekki fyrir lítil þorp og svæði með færri en 1250 íbúa. Umhverfismálaráðherrann Virginius Siskevicius vill að fleiri svæði verði skylduð til hreinsunar.
Á hinn bóginn telja ráðherrarnir að ekki ætti aðeins að líta til náttúru- og umhverfishagsmuna hreinna vatns, heldur einnig til lýðheilsu. Þess vegna er nú líka tekin upp skylda fyrir ESB-ríkin að fylgjast með skólphreinsuvatni fyrir sjúkdómsvaldandi örverum, smitandi bakteríum og hættulegum efnaefnum. Þetta þýðir að aðrir ráðherrar ríkisstjórnar ESB fá líka mál að segja um þetta.
Auk þess vilja ráðherrarnir að nýjustu aðildarríkin fái tafarlaust átta til tólf ára frest vegna þess að þau hafa undanfarin ár þegar þurft að gera veruleg fjárfestingar til að innleiða tilskipun ESB.
Innan tuttugu ára þurfa aðildarríkin að tryggja að svokölluð þriðjustigs hreinsun (eyðing á köfnunarefni og fosfór) verði framkvæmt í stórum stöðvum fyrir 150.000 íbúa. Fyrirhugað er frávík þegar hreinsað skolpvatn er endurnýtt til áveitu í landbúnaði, að því gefnu að ekki sé hætta á umhverfi eða heilsu.
„Vatn er dýrmæt auðlind sem verður sífellt takmarkaðri. Skólphreinsun vatns frá borgum getur verið með árangri með tiltækri tækni,“ sagði umhverfismálaráðherrann Sinkevičius. Þetta opnar, að hans mati, miklar möguleika fyrir bændur sem geta notað endurheimt vatn öruggt til áveitu.
ESB segir að árlega sé hreinsað meira en 40.000 milljarðar rúmmetra af skólpvatni, en aðeins 2,4% þess fá slíka eftirmeðhöndlun að það megi nota í landbúnaði. Þetta er einn af ástæðum þess að Brussel vill herða skilyrðin.