Fjármálaráðherrar ESB náðu samkomulagi í Lúxemborg um stofnun sérstaks stuðningssjóðs fyrir ESB-lönd sem nota evru sem gjaldmiðil. Núverandi tillaga að sjóði er þunnur og grunnur af stærri áætlunum franska forsetans Macron, sem ætlaði sér að stofna stóran sjóð utan ESB-rammans og út úr ákvörðunarferlum ESB.
Nálægt tveggja ára samningar hafa farið fram um útfærslu og fjármögnun Fjárlagaáætlunar fyrir samleið og samkeppnishæfni (BICC), sem er opinbert heiti á sjóðnum. Þetta tæki er ætlað til uppbyggingarumbóta og fjárfestinga til að styrkja evrusvæðið, en það er skýrt að þetta er ekki „fjárlög evrusvæðisins”.
Hollenski fjármálaráðherrann Wobke Hoekstra hefur frá upphafi verið á móti sérstöku fjármagnstreymi fyrir evrulöndin. Enn fremur var ekki ljóst hvaðan fjármagnið ætti að koma í dag. Samkvæmt ráðherra Hoekstra hafa „góð skref verið stigin í Lúxemborg til betri nýtingar ESB-fjár með því að tengja fjárhagsáætlunina umbótum”.
Um umfang „pottsins”, sem verður fjármagnaður úr langtímafjárlögum Evrópuþjóðanna fyrir árin 2021 til 2027, þarf enn að semja. Gert er ráð fyrir að ekki verði meira en 20 milljarðar evra fyrir sjö ár tiltækir fyrir nítján evrulöndin. Einnig hafa verið gerðar ráðstafanir um að aðgangur að sjóðnum verði fyrir lönd utan evrusvæðisins.
Einnig virðist vera komið á ákveðin framfaraskref í Evrópu um framkvæmd „nettóskatts“ sem Frakkland hafði sett á laggirnar fyrr á þessu ári. Eftir að samkomulag innan ESB um þetta tókst ekki var Frakklandi sjálfu létt að fara í þetta. Nú hefur Ítalía einnig tilkynnt um skattlagningu á „þverþjóðlegan hagnað“. Samkvæmt Ítalíu þarf að greiða skatta þar sem sala og hagnaður eru unninn.
ESB-löndin sem voru treg til að taka upp slíka nýja nettóskatt settu fyrri kröfur um að sú aðgerð ætti að vera framkvæmd á heimsvísu, og fyrst ef það næst ekki ætti ESB að taka málið upp. Einmitt þessa vikuna hafa reiknistofnanir OECD greint frá því að slíkur nettóskattur sé raunhæfur.