Þetta ráðlagði hópur háttsettra embættismanna frá 27 ESB-ríkjunum í sérstakri landbúnaðarnefnd (SCA) í byrjun vikunnar. Hópurinn undirbýr umræðurnar fyrir landbúnaðarráð ESB sem fer fram seinni part vikunnar í Brussel. Evrópusambandið tekur einnig þátt í öllum fundum SCA. SCA er talið vera eitt áhrifamesta ráðgefandi afl fyrir Evrópska landbúnaðarstefnu.
Ekki hefur verið mikið opinbert um innihald þeirrar „stefnumótandi samræðu“ sem Von der Leyen hefur boðað. Hún hvetur til að vinna gegn klofningum um umdeilda þætti eins og notkun skordýraeiturs í landbúnaði. Hún telur mögulegt að sætta saman heilbrigðan landbúnað og lífvænlegu náttúru.
Markmið hennar er að kalla alla hlutaðeigandi aðila í fæðukeðjunni að samræðu. Ekki aðeins framleiðendur og vinnendur heldur einnig aðra hagsmunaaðila, þar með talið samfélagslega aðila. Þess vegna hefur hún nú lagt fram bréf með þremur markvissum spurningum til landbúnaðarráðherra og landbúnaðarsamtaka. Ráðherrarnir funda 23. janúar í Brussel og landbúnaðarsamtökin tveimur dögum síðar.
Evrópusamtök landbúnaðarins, Copa-Cogeca, segja að þau muni halda Von der Leyen við orð sín og að þau séu betur í stakk búin til viðræðna við framkvæmdastjórnina eftir nýlegar bændaverkföll. En það er enn óljóst hvort ráðherrarnir eða framkvæmdastjórn ESB muni leyfa að landbúnaðarsamtök þrengi umræðuna aðeins að „hagsmunum bænda“, eða hvort horfa þurfi til „framtíðarskorana“ (t.d. Úkraínu?).
Á dagskrá fundar landbúnaðarráðherranna 27 ESB-landa er síðan í síðustu viku einfalt beiðni frá Von der Leyen með þremur spurningum: hvaða skilyrði þurfi til að bændur geti áfram framleitt mat og hráefni og haft sjálfbært lífeyri? Hvaða málefni eigi að koma fram til að milda átök í umræðu um landbúnaðarmál? Hvaða niðurstöður vænti hún af þessari stefnumótandi samræðu? spyr hún ráðherrana.
Þessi beiðni virðist vera upphaf samræðunnar. Á fundinum taka þátt fjórir evrópskir framkvæmdarherrar: Janusz Wojciechowski (landbúnaður), Stella Kyriakides (matur), Virginijus Sinkevičius (umhverfi) og Maroš Šefčovič (Grænt samkomulag). „Við viljum hefja umræðu til að endurbyggja sátt um sameiginlega landbúnaðarstefnu og evrópskan landbúnað,“ sagði varaforseti Šefčovič nýlega. Hann tók við verkefnum Græns samkomulags frá Frans Timmermans síðla árs 2023.
Hvað hollenski ráðherrann Adema muni segja er ekki ljóst. Í bréfi til þingsins gerir hann nokkrar yfirborðskenndar athugasemdir eins og að „stjórn klappi fyrir frumkvæði…samræða nauðsynleg…getur styrkt tengsl…og að sameiginlegur evrópskur sýn þurfi að koma fram“.
Með þeirri aðferð sem nú hefur verið valin („að fyrst spyrja ráðherrana um væntingar sínar“) er enn ekki hægt að segja hvenær niðurstöður eða ákvarðanir verður að vænta. Með hliðsjón af kosningum til Evrópuþings í júní í ár, myndun nýrrar framkvæmdastjórnar í haust og mótun nýrrar evrópskrar landbúnaðarstefnu í byrjun næsta árs, er ekki um veruleg framvindu að ræða á meðan.
Þessi aðferð að spyrja ráðherrana („safna inn upplýsingum“) er algeng í ákvörðunarferli ESB: hún kemur í veg fyrir að (embættismannalegar) skýrslur og tillögur þróist í aðra átt en ráðherrarnir og stjórnmálamenn hafa í huga. Von der Leyen hefur áður lagt áherslu á að samræður séu nauðsynlegar til að draga úr átökum í matarádeilu. Þessar þrjár spurningar hennar til ráðherranna og landbúnaðarsamfélagsins virðast vera augnablik til að setja af stað þessa „evrópsku upplýsingu“.