Vegna þess að aðgerðir gegn matarsóun hafa hingað til haft takmarkaðan árangur vill Brussel breyta núverandi ekki-bindandi samningum í lagalega bindandi markmið.
Evrópusambandið segir að mesta (70%) sóunin eigi sér stað við vinnslu, smásölu, veitingahúsastarfsemi og innan heimila og því sé ekki þörf á markmiði fyrir frumvinnslugreinarnar. Brussel vill draga úr sóun í vinnslu- og pökkunar iðnaði um 10 prósent og í smásölu, veitingahúsum og heimilum um 30 prósent.
Samkvæmt landbúnaðarráðherra Piet Adema er þetta mun lægra en 50 prósent sem Niðurlönd og önnur Evrópuþjóðríki hafa nú þegar sett sem markmið fyrir smásölu og neytendur. Þess vegna vill Niðurlönd halda í 50 prósenta niðurskurðinn og einnig láta frumvinnslugreinarnar falla undir þetta markmið.
Niðurlönd munu leggja fram þetta tillögu á næstu viku á umhverfisráðstefnu Evrópuþingsins þar sem nýja rammafyrirmælin um úrgang verða samþykkt. Landbúnaðarþættir tillögunnar verða ræddir á fundi Landbúnaðarráðsins.
Ráðherra Adema telur einnig að landbúnaður, garðyrkja og búfjárrækt þurfi að halda skrá yfir tapi í framleiðslu og uppskeru. „Þetta er til að verja greinina fyrir því að sóun sé færð á aðra aðila síðar í keðjunni.
Einnig verður beðið um skýrslugerðaskyldu fyrir einstök fyrirtæki en ekki aðeins fyrir ríki, í samræmi við árangursríkt sjálfboðaliðamælingarverkefni í Niðurlöndum,“ segir Adema.
Rannsakendur hjá Eurostat segja að matarsóun hafi einnig mikil efnahagsleg, félagsleg og vistfræðileg áhrif. Á hverju ári er í löndum ESB fleygt um 89 milljónum tonna af matarsóun (131 kíló á hvern íbúa), sem jafngildir um 132 milljörðum evra tapi.
Í Niðurlöndum er að meðaltali fleygt 34,3 kílóum af borðhæfum mat á hvert mannsbarn, þar af rúm fimm kíló stundum enn ósnert í skel eða pökkun. Heimili fleygja alls um 10 prósent af vikulegum innkaupum sínum, með meðalgildi um 120 evrur á mann á ári. Í Niðurlöndum standa heimilin fyrir um 30 prósentum af allri matarsóun í keðjunni, þ.m.t. framleiðendur, veitingahús og stórmarkaði.