Nýr forseti ESB-ráðsins, forsetinn Charles Michel (43), óttast nýja tegund kalda stríðsins milli Bandaríkjanna og Kína, þar sem Evrópa gæti orðið fórnarlamb. Fyrrverandi forsætisráðherra Belgíu telur að Evrópa ætti ekki að sætta sig við að vera aukapersóna á heimsvísu heldur eigi hún að standa fram sem sjálfsörugg og fullgildur aðili.
„Við erum markaður með 500 milljón neytendur, við höfum lýðræðisleg gildi og hagsmuni sem við verðum að gæta. Við þurfum skýra sýn á hvað við viljum við Afríku, Kína, Bandaríkin, Bretland. ESB þarf að bregðast sterkar við í heiminum, ekki árásargjarnt heldur ákveðið. Ég vil halda alvarlega umræðu við ríkisstjórnarleiðtogana á næsta ári um európska utanríkisstefnu,“ sagði Michel í viðtali við Volkskrant.
Michel tekur við starfi forseta ESB þessa helgi af Pólverjanum Donald Tusk. Hann er þar með fremst meðal 28 ríkisstjórnarleiðtoga og þjóðhöfðingja, sem innan ESB sjá að jafnaði einkum eftir hagsmunum sinna eigin landa og verja þá. Vegna þess að hvert ESB-land lítur ólíkt á alþjóðleg álitamál, svo sem einsæða viðskiptastefnu Bandaríkjanna eða árásargjarna kaupaáætlun Kína, hefur Evrópusambandið ekki alltaf skjótan og viðeigandi viðbragð við alþjóðlegum málum.
43 ára gamli frjálslyndismaðurinn vill að Evrópa verði heimsleiðtogi græna hagkerfisins og láti raddir sínar heyra alþjóðlega til að vernda hagsmuni sína. „ESB getur ekki setið á hlutunum í erfiðustu umræðum samtímans.“ ESB á einnig að tala með meiri sjálfstrausti um gildi sín og norm á heimsvettvangi, sagði Belginn. ESB hefur marga ástæður til að vera sjálfsöruggt og ákveðið.
Hvatning Michel styðst við sambærilegar ábendingar nýs forseta framkvæmdastjórnar Evrópu, Ursulu von der Leyen. Hún hefur einnig talað reglulega síðustu vikur um aukna utanaðkomandi áherslu sem ESB þarf.
Forseti ESB Michel sagði einnig í viðtalinu að honum líði ekki vel með tillögu forsætisráðherrans Marka Rutte um að læsa nýju langþráðu evrópsku fjárhagsáætluninni við hámark upp á 1,00 prósent af vergri þjóðarframleiðslu Evrópu. „Metnaðurinn okkar getur ekki takmarkast við 1 prósent og hvort eigi að skerða framlögin til ESB. Þetta snýst líka um það hvað við eyðum peningunum í: landbúnað, fátæk svæði, rannsóknir, aðgerðir gegn loftslagsbreytingum, stafræna þróun samfélagsins. Það krefst víðtækari umræðu en bara um nokkur tölustöð.“