Áður en vinnumenn utan ESB mega hefja störf í Evrópu þarf að vera ljóst hver atvinnurekandinn er, jafnvel þó það sé ráðningastofa eða ef þeir vinna í gegnum undirverktaka. Einnig þarf laun og vinnuskipulag að vera skýrt. Samningamenn frá Evrópuþinginu og 27 ESB-löndunum hafa náð samkomulagi um þetta í Brussel.
Fyrir vinnumenn utan ESB er um að ræða ekki lengur aðeins leyfi fyrir eitt verk í einu ESB-landi. Eftir að hafa lokið stuttu verki mega þeir innan gildistíma dvalarleyfisins sinna öðru (árstíðabundnu) starfi, en þá þarf ábyrgð atvinnurekanda og húsnæðisveitanda að vera fyrirfram ákveðin.
Þeir mega einnig frá þessu ESB-landi sækja um tímabundið leyfi til árstíðabundinnar vinnu í öðru ESB-landi, svo fremi sem það fellur innan gildistíma dvalarleyfis þeirra. Þetta á oft ast við um árstíðabundna vinnu í landbúnaði og garðyrkju, flutningum og vöruhúsa- og kjötvinnslu.
Samkvæmt Agnes Jongerius, hollenska Evrópuþingsmanninum frá PvdA sem tók þátt í samningum um nýja reglugerðina, eru erlendir vinnumenn enn of oft dregnir til Hollands undir fölskum forsendum. „Vinnumenn frá þriðju löndum þurfa skýrt að fá sömu réttindi og starfsmenn frá ESB.“ Jongerius hefur því notað lagasetningu til að styrkja stöðu starfsmanna frá löndum utan ESB.
Auk þess er nú fest í lög að vinnumenn þurfa ekki að búa í húsnæði sem atvinnurekandi útvegar. „Það er algengt í Hollandi að atvinnurekendur haldi eftir allt að fjórðungi lágmarkslauna vinnumanns fyrir húsnæði – oft í skiptum fyrir skelfilegar aðstæður.“
Ríkjanna aðildarlönd ESB þurfa einnig að beita meiri eftirliti til að tryggja að jöfnu réttindin séu virt, m.a. með skoðunum. „Það eru margir atvinnugreinar í Hollandi sem eru þekktar fyrir lág laun og háa áhættu á misnotkun. Hugsaðu til flutningageirans, kjötvinnslu eða vöruhúsgreinar.“