Evrópusambandið þarf að fá fleiri valdheimildir og verða aðgerðameira. Einnig þurfa ESB-stjórnmálamenn að fá meiri völd og stundum þurfi að afnema neitunarvald ESB-landa. Þess vegna eigi að endurskoða nokkra evrópska samninga, að mati Evrópuþingsins.
Evrópuþingið samþykkti á fimmtudag óbindandi ályktun þar sem aðildarríkjum er hvatt til að vinna að slíkri umbreytingu og koma á fót ráðstefnu um málið. Evrópuþingmenn vilja losna við neitunarvald ríkisstjórnarforingjanna þegar kemur að refsiaðgerðum eða neyðarástandi. Nú þurfa öll ESB-ríkin að vera sammála – einróma samþykki.
Ekki aðeins í ákvörðunartökuferli milli ráðherra og ESB-ríkja, heldur þurfi einnig að gera breytingar í Evrópuþinginu. Þingmenn vilja sjálfir geta lagt fram lög, breytt þeim eða afturkallað. Þannig færist meira vald til stjórnmálamannanna og þeir verða hluti af löggjafarferlinu.
Ályktun þingsins er sprottin úr Ráðstefnunni um framtíð Evrópu, þar sem ítarlegar umræður fóru fram milli stjórnvalda, borgara og samtaka um hvernig halda eigi áfram með Evrópuverkefnið. Á 23. og 24. júní koma þjóðhöfðingjar og ríkisstjórnarleiðtogar 27 aðildarríkjanna saman. Þessari ESB-ráðstefnu þarf að ljúka með ákvörðunum um endurnýjun sambandisins, samkvæmt Evrópuþinginu.
Belgíski Evrópuþingmaðurinn Guy Verhofstadt (Open VLD) sagði að vegna núverandi einróma ákvörðunareglna hafi þriggja mánaða tafir orðið á samkomulagi um refsiaðgerðir gegn Rússlandi.
Þekkt er að franski forsetinn Macron hefur áður barist fyrir endurnýjun ESB og vill einnig auka verkefnahópinn á efnahags- og iðnaðarstigi. Hann vill þó að ráðherrarnir fái meiri áhrif og ESB-stofnanir minna vægi.
Það er einnig vitað um Macron að hann vill ekki ræða um að samþykkja ný aðildarríki fyrr en „ESB hefur komið eigið hús í röð“. Á ESB-ráðstefnunni í lok þessa mánaðar eru meðal annars á dagskrá aðildarumsóknir Úkraínu, Móladóvu og Georgíu, sérstaklega vegna rússnesku innrásarinnar í Úkraínu.
Þetta eru þó ekki aðeins ríkin sem vilja ganga í ESB. Tyrkland er orðinn aðildarumsóknarland í 23 ár, líkt og Svartfjallaland, Norður-Makedónía, Serbía og Albanía. Þá eru möguleg umsóknarríki Kosovo og Bosnía-Hersegóvína sem eru enn lengra frá aðild.