Yfir helmingur yfirborðs- vatnssvæða inniheldur of mikið af eiturefnum. Þar með teljast hollensku yfirborðs- vatnssvæðin vera meðal mest menguðu vötn Evrópu. Þetta kemur fram í rannsókn stórs hollensks umhverfissamtaka á þeim hætti sem þrettán svæðisbundnar héraðsstjórnir sinna verkefnum sínum.
Úr rannsókninni kemur fram að nokkur hérað hafi enn ekki innleitt þau regluverk ESB um vatnsmengun sem gilt hafa árum saman. Umhverfissamtökin leggja til að ríkisstjórn Haag taki sér það verkefni að leysa þennan vanda. Þá er einnig lagt til að einungis lífræn landbúnaður verði leyfður á viðkvæmum svæðum.
Evrópa krefst þess að lönd hætti eða minnki notkun eiturefna á svæðum sem vernda grunnvatn og á þeim svæðum sem njóta verndar Natura 2000. Héraðin bera nú aðalábyrgð á vernd þeirra svæða, en leyfa samt enn notkun margra, oft mjög eitraðra, eiturefna.
Á þessum svæðum eru mörg ræktunarsvæði þar sem mikið er sprautað, svo sem kartöflur, blómalauk og pera. Þar sem Holland brjóti þannig gegn evrópskum lögum, hafa umhverfissamtökin lagt fram kvörtun til Evrópusambandsins vegna hollenskra stjórnvalda.
Jafnvel utan þessara viðkvæmu svæða gerir Holland of lítið til að vernda vatnið. Buffersvæði eiga að koma í veg fyrir að eiturefni berist í nálæga ár og læki við sprautun. Holland hefur yfirleitt bufferreinar sem eru ekki nema rúmur metri að breidd, en til að minnka skvettuhlutfall um þrettán þúsund, þyrftu þær reinar að vera að minnsta kosti 15 til 20 metra breiðar.
Í láglendi hollenska polder vatnasvæðisins eru lækir og ár oft aðeins nokkrir tugir metra frá hvor öðrum. Að beita áburðarbanni á svo breiðum evrópskum svæðum við læki myndi þýða að það væri nánast alls staðar bannað.