Meðaltekjur landbúnaðarstofnana í Evrópusambandinu jukust á tímabilinu 2007 til 2018, en héldust ennþá nokkuð lágar. Meðalrekstrarniðurstaða hækkaði á þeim tíu árum úr 28.800 í 35.300 evrur.
Beinar landbúnaðarstyrkir ESB námu meðalverði 28% af landbúnaðartekjum með verulegum mun eftir löndum. Þetta kemur fram í nýjustu greiningu gagna frá upplýsinganetinu um bókhald í landbúnaði (BIN), sem stjórnarráð landbúnaðar hjá framkvæmdastjórn ESB (DG AGRI) kynnti nýlega.
Í Litháen var hlutfall GLB-styrkja hæst eða 70%, á eftir komu Finnland og Eistland með 67% og 66%. Í Hollandi nam hins vegar styrkhlutfallið aðeins 9% af rekstrartekjum. Þetta á einkum við um landbúnað, mjólkurframleiðslu, alifugla og blandaðar bæktir, en mun síður vínræktendur og garðyrkju.
Verulegur munur er þó ekki aðeins milli aðildarríkja heldur einnig milli aldurshópa og kynja. Hæstu tekjur á vinnustöð féllu til í norðvestanverðu ESB en lægstu í austurhlutanum.
Bæir sem konur reka fengu að meðaltali 38% lægri tekjur. Samkvæmt skýrslunni reka konur yfirleitt minni fyrirtæki, bæði hvað varðar landareign og framleiðslumagn.
Eins og búist var við sýnir greiningin einnig mikinn mun á rekstrarformgerðum milli ESB-ríkja. Hæstu eignir voru hjá hollenskum og dönskum fyrirtækjum með að meðaltali um það bil 3,1 milljón og 2,7 milljónir evra. Þetta er einkum vegna mjög hás landverð og mikils hluta fjárfestingatengdra rekstraraðferða í þessum tveimur löndum. Bæir í Rúmeníu höfðu minnstu eignirnar, um 55.000 evrur.
Meðallandbúnaðarstofnun í ESB árið 2018 var 37 hektarar að stærð. En hér eru einnig miklar mismunur. Í Slóvakíu var meðalstærðin 445 hektarar, en á Möltu 3 hektarar. Langstærstur hluti fasteignanna er í eigu annarra. Í öllu sambandsríkinu var 56% af ræktunarlandi leigt.