Svik með ESB-styrki í landbúnaði voru afhjúpuð um síðustu helgi af Follow the Money (FTM), rannsóknarblaðamannapallur. Ekki er enn ljóst hvort farið verði í málarekstur. Einnig er óvíst hvort styrkir sem voru veittir ranglega í „gömlum málum“ hafi verið endurgreiddir.
Ráðuneytið ráðleggur landeigendum því að sækja sjálfir um styrki fyrir sitt land áður en svikahrapparnir nýta sér ranglega eignarrétt. Einnig er landeigendum ráðlagt að skrá land sitt aðeins ef það er í raun og veru notað (eða samnotað) til landbúnaðarlegra nota.
Ef allir landeigendur skrá land sitt sjálfir munu þeir taka eftir því hvort landið hefur þegar verið skráð af öðrum, sem gæti bent til svika. Eigendur geta gert þetta á heimasíðu niederlenski ríkisins, RVO, sem sér um úthlutun Evrópusambandsstyrkja í landbúnaði.
Rannsóknarblaðamenn hjá FTM sögðu að á RVO-síðunni sé auðvelt að sjá hvaða svæði hafa ekki verið sótt um enn. Sumir bændur nýta sér þessa stöðu. Árið 2017 tilkynnti Staatsbosbeheer (sem á og stjórnar stórum náttúru- og sveitasvæðum) að bændur hefðu ranglega skráð þúsundir hektara á sinn eignarlista.
Það kemur í ljós að þetta er ennþá algengt. „Ef bændur sækja ranglega um land til styrkja í landbúnaði er það svik og refsivert,“ segir talsmaður Landbúnaðarráðuneytisins.
Þó er ómögulegt fyrir styrkjastjórnendur að rannsaka og stöðva alla styrkjasvika. Í Hollandi eru milljónir jarðsmáa í notkun þar sem sumir leigusamningar eru jafnvel orðnir. Ráðuneytið og RVO munu á næstu mánuðum hafa virka samskipti við landeigendur um þetta mál. Einnig vilja stofnanirnar hefja samræður við landbúnaðargeirann um vandamálið.
Þetta er ekki í fyrsta skipti sem hollensk landbúnaður og garðyrkja lenda í athugasemdum vegna misnotkunar Evrópusambandsstyrkja og vanefnda á reglugerðum ESB. Fyrri reynsla sýnir að svik hafa verið í tengslum við áburð (og viðskipti með hann), skráningu kálfa, fiskveiðar og viðskipti með egg og hænur.
Helsta orsök flestra svika virðist vera að ESB-reglur eru framkvæmdar og fylgt eftir á þjóðríksstigi af aðildarríkjunum sjálfum, þar sem hollensk stjórnvöld í flestum tilvikum láta eftirlit eftir sér til markaðsstofnana í landbúnaðargeiranum sem hafa að mestu stjórn á þessum málum innan sinna atvinnugreina.