Í framtíðarsýn sem Draghi hefur unnið að að beiðni framkvæmdastjóra framkvæmdastjórnarinnar Ursula von der Leyen kemur fram að ESB sé að dragast aftur úr Bandaríkjunum og Kína á sviði nýsköpunar, framleiðni og efnahagslegrar vaxtar. Hann telur brýna þörf vera á sameiginlegri evrópskri stefnu til að ná upp þeim forskoti sem glatast hefur.
Upphaflega átti hinn áreiðanlegi Draghi að kynna tillögur sínar rétt fyrir Evrópuþingskosningarnar (undir lok apríl eða byrjun maí), en hann frestaði því til rétt fyrir skipun nýrrar Evrópusstjórnar. Fréttir herma að framkvæmdastýra Von der Leyen mun í Strasbourg næsta þriðjudag kynna sín fyrstu tillögur um nýja framkvæmdastjóra.
Samkvæmt Draghi þarf ESB að fjárfesta árlega um €800 milljarða, sem samsvarar um 4,5% af árlegu vergri landsframleiðslu ESB. Fjárfestingarnar ættu að beinast að strategískum geirum eins og tækni, grænni orku og iðnaðaruppfærslu. Þetta er nauðsynlegt til að geta keppt við hraðvaxtarhagkerfi Bandaríkjanna og Kína.
Til að greiða fyrir þessu leggur hann til sameiginlega skuldabréfaútgáfu sem kallast Euro-obligations. Það ætti að hjálpa til við að fjármagna sameiginleg útgjöld ESB á borð við innviði, varnarmál og nýsköpun. Þó svo að slík tillaga hafi verið beitt með góðum árangri með Evrópsku endurreisnarsjóðnum eftir COVID-19 faraldurinn, mætir hún nú (ennþá?) mótstöðu frá nokkrum aðildarríkjum, þar á meðal Þýskalandi, Holland og Norðurlöndunum, sem eru áhyggjufull vegna sameiginlegra skuldbindinga.
Draghi leggur mikla áherslu á nauðsyn sterks ESB á heimsvísu, sérstaklega í efnahagsmálum. ESB stefnir í hættu á að vera sett undir þrýsting frá Bandaríkjunum og Kína ef ekki verður gripið hratt til aðgerða. Sérstaklega er tæknileg eftirspurn Evrópu áhyggjuefni.
Aðeins fjögur af fimmtíu stærstu tæknifyrirtækjum heims eru evrópsk, á meðan margir efnilegir evrópskir nýsköpunarfyrirtæki leita til Bandaríkjanna í leit að betri fjármögnun og markaðstækifærum. Draghi varar við því að Evrópa stefni í „hæg dauða“ ef ekki verður brugðist hratt við.
Hann kallar einnig eftir því að hætt verði að beita þjóðlegum neitunarvaldi innan Evrópuráðsins til að taka ákvarðanir hraðar og fylgja eftir skilvirkari sameiginlegri efnahagsstefnu. Hann telur að fundarferli og ákvarðanavélinni í Brussel þurfi að gera mun skilvirkari. Þetta er þó oft rætt í aðdraganda ESB-tilskipunarkosninga á hverjum fimm árum, en fáar samkomulag og ákvarðanir verða að veruleika.