Þegar Brussel krefst endurgreiðslu á „óreglulegum útgjöldum“ líður oft eitt til tvö ár áður en Evrópusambandslönd bregðast við.
„Innkrefjun“ Evrópusambandsfjár er krafa um (aðhlutaða) endurgreiðslu fjár sem greitt hefur verið til stofnana eða hagsmunaaðila sem síðar hefur komið í ljós að hafa ekki staðist fjármögnunarskilyrði. Það tekur oft mjög langan tíma að fá það til baka, ef eitthvað er endurgreitt, og á endanum verður 1 til 8 % af fjármununum afskrifað.
Samkvæmt ársreikningi ríkisendurskoðunarinnar fyrir árið 2022 hefur hlutfall vitlausra útgjalda hækkað frá 3 % árið 2021 í 4,2 % af fjárhagsáætlun ESB. Þessi þróun gerir raunverulega innheimtu að sífellt brýnni áskorun.
Þar sem enn er undir fjórðungur fjárhagsáætlunarinnar stjórnað beint af Evrópusambandinu en þriðjungur í samvinnu við Evrópusambandslönd eða aðrar stofnanir getur reynst erfitt að koma í veg fyrir villur og innheimtu peninga.
Við beina og óbeina stjórnun ber Evrópusambandsnefndin ábyrgð á að bera kennsl á óregluleg útgjöld og krefja til baka ofgreidda fjármuni. Við sameiginlega stjórnun fær Brussel það verkefni að úthluta þessu til Evrópusambandslandanna, en heldur þó endanlega ábyrgð á því.
Endurskoðendurnir leggja nú til að sérstakar hvetjandi aðgerðir frá síðustu fjármögnunartímabili verði teknar upp aftur, svo Evrópusambandslöndin geti innheimt fé á landbúnaðarsviðinu. Á síðasta tímabili þurftu aðildarríkin að endurgreiða helming fjárins sem þau höfðu ekki innheimt innan fjögurra til átta ára til fjárhagsáætlunar ESB.