Framkvæmdastjórn Evrópu vildi upphaflega láta nánast alla búfjárstöðvar falla undir reglurnar, á meðan landbúnaðarnefnd Evrópuþingsins vildi að þær yrðu alfarið undanskildar. Í hinum nýja þríhliða samningi sem náðist hafa samningamenn hins vegar hækkað þröskulda fyrir búfjárstöðvar verulega.
Reglurnar eiga við landbúnaðarrekstur sem hefur að minnsta kosti 350 stórbúfé, 280 fugla (300 eggjaleggjendur) eða 380 í blönduðum búskap. Útbreiddar eða litlar búfjárstöðvar fyrir heimilisnota verða ennþá undanskildar.
Nýju reglurnar verða innleiddar smám saman, ekki fyrr en árið 2030. Fyrir árið 2026 þarf nýja framkvæmdastjórnin að meta hvernig best er að takast á við loft- og jarðvatnsmengun vegna búfjárreksturs og landbúnaðarframleiðslu, sérstaklega með tilliti til nautgriparæktar.
Nýju reglurnar kveða einnig á um að mengandi fyrirtæki þurfi að skrá í opinberum gagnagrunni hvaða hráefni þau vinna úr og hvaða úrgang og mengun þau valda með starfsemi sinni. Grannþjóðum verður jafnframt heimilt að krefjast skaðabóta vegna þess. Hvert ESB-ríki þarf að samþykkja þetta í sinni löggjöf. Þá þurfa sektir að hækka verulega í mörgum aðildarríkjum.
Pólitíkusarnir í Brussel hafa á undanförnum árum reglulega reynt að bregðast við mengun landbúnaðarins. Grænna samkomulagið og ný landbúnaðarstefna hafa lagt grunninn, en nýlega hefur þessi græna stefna verið undir auknum þrýstingi.
Landbúnaðurinn er þriðji stærsti losari gróðurhúsalofttegunda í ESB, en getur orðið stærsti mengunarvaldurinn eftir því sem önnur iðngrein þróast hraðar í átt að hreinni starfsemi.
Samkvæmt Umhverfismiðstöð Evrópu hefur losun landbúnaðarins aðeins minnkað um 3% frá 2005 til 2021. Þetta má bera saman við 7,6% minni losun í samgöngugeiranum og 31% minnkun í losun frá húsum og byggingum.