Þing Tékklands hefur samþykkt að allir stærstu stórmarkaðirnir skuli bjóða upp á meira af innlendum matvælavörum í hillum sínum. Eftir tvö ár þarf meira en helmingur vöruúrvalsins að vera tékkneskar vörur, og eftir sex ár þrír fjórðu hlutar.
Nýja reglan á við um öll matvæli sem eru einnig framleidd í Tékklandi; þetta nær til um 120 af nú yfir 15.000 boðnum vörum. Tékkneski landbúnaðarráðherrann Miroslav Toman sagði að borgarar megi vera „kannski dálítið þjóðernissinnaðir“ þegar þeir versla og að þeir ættu sérstaklega að neyta héraðsvara. Hann gagnrýndi að margir Tékkar helltu þýsku mjólk í kaffið sitt frekar en tékkneskri mjólk.
Tékkneska stjórnarandstaðan lýsir reglunni sem algerlega fáránlegri þar sem hún felur í raun í sér takmörkun innflutnings og hækkun matvælaverðs. Því kemur ríkisstjórnin í Prag nánast örugglega í ágreining við Evrópusambandið sem bannar samkeppnisböndun. Þýskaland, Frakkland, Ítalía og Pólland hafa þegar með bréfi tilkynnt að þau líti á þann fyrirhugaða lögjöfnun sem mismunun gagnvart erlendum framleiðendum.
Talskona Evrópsku framkvæmdastjórnarinnar viðurkenndi að stuðningur við héraðsframleiðslu matvæla sé almennt leyfður. En þetta má þó ekki ganga á kostnað annarra ESB-ríkja. Verndartollar og mismunun á vörum frá ESB samstarfsríkjum þurfa að forðast.
Ein stærsta matvælaframleiðslu fyrirtæki Tékklands er Agrofert, samansafn fyrirtækja á sviði landbúnaðar, efna, matvælavinnslu og fjölmiðla, sem fyrrverandi forsætisráðherrann Andrej Babis átti þar til hann setti fyrirtækið í traustarsjóð fyrir þremur árum.
ESB hefur komist að niðurstöðu um að forsætisráðherrann haldi engu að síður óbeinni stjórn yfir félaginu. Forsætisráðherrann Babis var ekki viðstaddur atkvæðagreiðslu 20. janúar og sagði við fréttastofuna Reuters að hann væri á móti lögum þessum.
Tékkneska frumvarpið fellur að tilraunum nokkurra annarra ESB-ríkja til að veita innlendum vörum sínum samkeppnisforskot, til dæmis með þjóðlegum upprunamerkjum. Evrópubandalagsdómstóllinn gaf þó út brautryðjandadóminn í október í fyrra þar sem kröfur um þjóðlega upprunamerkingu eru túlkaðar mjög strangt.