Samkvæmt FDP gengur fyrirhuguð ESB-löggjöf mun lengra en það sem telst hagnýtt og sanngjarnt og þeir óttast að hún hafi neikvæð áhrif á þýska efnahagslífið. Þessi tafapólitík fékk harkalega gagnrýni fyrirfram frá pólitíkusum úr SPD og Græningjunum, sem eiga einnig deilur við FDP um fjármögnun á viðælandi landbúnaðarskipti.
Líkt og í öðrum ESB-ríkjum gilda innan þýsku ríkisstjórnarinnar reglur um að ráðherrar víkja sér frá atkvæðagreiðslu á Evrópumálum ef ágreiningur er til staðar. Þar sem Ítalía ákvað á síðustu stundu í Brussel að víkja frá atkvæði náði ekki tillagan þeim meirihluta tveggja þriðju hluta sem þarf.
Vegna tafarinnar í Þýskalandi hefur samþykki Evrópu-löggjafar um skyldu verksmiðjukeðju verið stöðvað tímabundið. Því verður að sjá hvort reglugerðin verði samþykkt fyrir Evrópuþingkosningarnar í byrjun júní. Holland hefur þegar (líkt og nokkur önnur ESB-ríki) tiltekin lög um samfélagslega ábyrgð fyrirtækja með regluverk um vandaða rannsókn (due diligence), en það er (ennþá?) takmarkað og sjálfviljugt.
Í Þýskalandi hefur gilt þjóðar-löggjöf frá árinu 2023 sem krefst þess að stór fyrirtæki tryggja að þau fylgi alþjóðlegum stöðlum um mannréttindi og umhverfi í eigin birgðakeðju. ESB-löggjöfin myndi gilda fyrir fyrirtæki með 500 eða fleiri starfsmenn, líka þau sem eru með höfuðstöðvar utan ESB en hafa mikinn veltu innan ESB.
Með „reglum um vandaða stjórnun“ þurfa fyrirtæki ekki aðeins að meta eigin starfsemi varðandi mannréttindi og áhrif á umhverfi og loftslag heldur einnig birgja sinna (hráefna) og viðskiptavina. Brot á reglum getur leitt til sektar.
Minni fyrirtæki með að minnsta kosti 250 starfsmenn ættu að fara eftir reglum ef 20 milljón evra veltu verður náð í textíl-, landbúnaðar- og matvælaframleiðslu eða námuvinnslu og vinnslu jarðefna.
Þar með þurfa (til dæmis) matvælaframleiðendur ekki aðeins að fylgjast með að birgjar þeirra á kartöflum, lauk eða sykurbeðjum fylgi ESB-reglum um varnarefni heldur einnig (til dæmis) hvort viðskiptavinir þeirra greiði lágmarkslaun samkvæmt lögum.