Val á nýjum framkvæmdastjórum verður flókið ferli þar sem Von der Leyen þarf að reyna að ná samkomulagi um skiptingu framkvæmdastjórnarstöðugilda. Þetta samkomulag á ekki aðeins við um einstaklingana sjálfa heldur einnig um úthlutun sértækra málefnasviða og jafnvægi í fulltrúa frá mismunandi stjórnmálaflokkum.
Þó að Von der Leyen beri endanlegt ábyrgð ber ríkisstjórnarleiðtogum ESB-landa óformlega mikla áhrif á skiptingu málefnasviða fyrirfram. Að lokum þarf Evrópuþingið að samþykkja þá framkvæmdastjóra sem boðaðir eru til og starfshlutverk þeirra.
Eitt helsta erfiðleikamerki fyrir Von der Leyen er að stefna að kynjajafnvægi í framkvæmdarstjórn. Árið 2019 tókst henni í fyrsta sinn að ná jafnvægi milli kvenna og karla í framkvæmdarstjórn en nú virðist það mun erfiðara. Þrátt fyrir að hún hafi beðið aðildarríkin um að leggja til bæði karl- og kvenkyns frambjóðendur hafa flest lönd aðeins lagt til einn karlkyns frambjóðanda. Þetta ógnað kynjajafnvægi í stjórnarliði.
Lönd sem leggja til núverandi framkvæmdastjóra til endurnefningar þurftu ekki að leggja til annan frambjóðanda. Því er fjöldi kvenkyns frambjóðenda enn takmarkaðri. Auk þess hafa nokkur lönd lýst yfir sterkum óskum um tiltekin málefnasvið, einkum á efnahags- og fjármálasviðinu, sem hefur gert samningaviðræður enn flóknari.
Annað málefnasvið sem hefur fengið mikla athygli er landbúnaður. Þetta svið fer yfirleitt til minna ESB-lands og er oft talið eitt af minna eftirsóknarverðu embættunum, en það gegnir engu að síður lykilhlutverki í ákvörðun styrkja og reglugerða innan ESB.
Þessi ár virðist Christophe Hansen, ráðherra frá Lúxemborg, sem er meðlimur í mið-hægri Evrópusambandsflokkunum (EVP), vera aðalframbjóðandi fyrir þennan stað. Hansen er einn þeirra fáu sem opinskátt hafa lýst áhuga sínum á þessu embætti, sem gerir hann líklegan til að hljóta það.