Val á nýjum framkvæmdastjórum verður flókið ferli þar sem Von der Leyen þarf að reyna að ná samkomulagi um skiptingu framkvæmdastjórnarstöðugilda. Þetta samkomulag á ekki aðeins við um einstaklingana sjálfa heldur einnig um úthlutun sértækra málefnasviða og jafnvægi í fulltrúa frá mismunandi stjórnmálaflokkum.
Þó að Von der Leyen beri endanlegt ábyrgð ber ríkisstjórnarleiðtogum ESB-landa óformlega mikla áhrif á skiptingu málefnasviða fyrirfram. Að lokum þarf Evrópuþingið að samþykkja þá framkvæmdastjóra sem boðaðir eru til og starfshlutverk þeirra.
Eitt helsta erfiðleikamerki fyrir Von der Leyen er að stefna að kynjajafnvægi í framkvæmdarstjórn. Árið 2019 tókst henni í fyrsta sinn að ná jafnvægi milli kvenna og karla í framkvæmdarstjórn en nú virðist það mun erfiðara. Þrátt fyrir að hún hafi beðið aðildarríkin um að leggja til bæði karl- og kvenkyns frambjóðendur hafa flest lönd aðeins lagt til einn karlkyns frambjóðanda. Þetta ógnað kynjajafnvægi í stjórnarliði.

