Á fundarbökkum Evrópu liggja nú aftur nokkur sprengiefni sem auðveldlega geta leitt til árekstra milli flokka, stjórnmálamanna og stjórnvalda. Það er jafnframt ljóst nú þegar að loftslags- og umhverfismál og landbúnaður og matvæli muni aftur standa fast á móti hvor öðru.
Eftir sumarfrí verða í Brussel og Strassborg til umræðu meðal annars ný tillögur (frá framkvæmdastjórunum Timmermans, Sinkevicius og Kyriakides) um „minna efna- og meira lífrænt í landbúnaði“. Einnig er ný lög um skóga væntanleg, sem og endurskoðun á nítrattilskipuninni og nýr reglugerð um landnotkun.
Evrópuþingmaðurinn Herman Dorfmann frá EVP-hópnum segir að stefna í landbúnaðardeilunni síðustu mánuði hafi „aftur einhvern veginn snúist til raunveruleikans“. Samkvæmt Dorfmann hefur spurningin um framleiðslu og matvælaöryggi næstum horfið af dagskrá undanfarin ár, en nú – vegna rússnesku stríðsins gegn Úkraínu – er það aftur efst á dagskrá, og réttilega svo.
Síðustu mánuði var Dorfmann einn þeirra sem barðist fyrir mýkri reglugerðum í Green Deal í nýrri sameiginlegu landbúnaðarstefnu. Sem landbúnaðarsamræmingarmaður EVP-hópsins gat hann „undir merkjum leyndar“ rætt þetta og stýrt með flokksfélaga sínum Norbert Lins, formanni landbúnaðarnefndarinnar.
Saman mynduðu Dorfmann og Lins einnig hljómkassa fyrir AGRI-framkvæmdastjórann Janusz Wojciechowski, sem hefur náið samband við eina pólska íhaldsamlega stjórnmálahreyfingu innan ECR-hópsins.
Í ítarlegu viðtali við þýska landbúnaðarfjölmiðilinn Agra-Europe sagði Dorfmann að hann hefði lengi áður en Rússland réðst inn í Úkraínu hvatt til þess að ekki aðeins vistfræðileg heldur einnig efnahagsleg sjálfbærni væri nauðsynleg. Samkvæmt honum hafi það verið of mikil áhersla á umhverfi, náttúru og sjálfbærni síðustu árin, og litla athygli beint að (ó)möguleikum landbúnaðar og búfjárræktar.
Loftslagsframkvæmdastjórinn Frans Timmermans gagnrýndi nýlega harðlega stjórnmálalega andstæðinga sína í landbúnaðarnefndinni. Hann sakaði þá um að misnota vanfærni Úkraínu til útflutnings á korni sem ónóg rök til að vekja ótta meðal Evrópubúa um yfirvofandi hungursneyð eða matarskort annars staðar í heiminum, til að réttlæta frekari stækkun landbúnaðar ESB.