In de top van het Europees Parlement is een machtsstrijd uitgebroken over het voorzitterschap van het parlement. Daarbij is vooralsnog onduidelijk of de huidige voorzitter , de Italiaans sociaaldemocraat David Sassoli, weigert terug te treden, of dat de Duitse christendemocratische fractieleider Manfred Weber er van afziet hem tussentijds op te volgen.
Bij de verkiezing van de Europese topfuncties was in 2019 tussen de grote politieke fracties afgesproken dat de S&D sociaaldemocraten de eerste helft van de vijfjarige zittingsperiode een voorzitter zouden leveren, en de EVP-christendemocraten de tweede helft.
In dat geval zou Sassoli de eerste helft doen, en iedereen hield er rekening mee dat Weber hem tussentijds zou vervangen. Die wisseling zou dit najaar (november) z’n beslag moeten krijgen
Op de bestuursvergadering van de Europese EVP-top, woensdag en donderdag in Berlijn, heeft Weber aangekondigd dat hij leiding wil blijven geven aan de christendemocratische (partij-)politiek in Europa. Daarom wil Weber – naar eigen zeggen – niet alleen fractieleider in het Europees Parlement in Straatsburg blijven, maar wil hij ook voorzitter worden van het overkoepelende EVP-partijbestuur. Daarin wil hij de pro-Europese Pool Donald Tusk opvolgen, die komend jaar in Polen gaat meedoen aan de komende parlementsverkiezingen.
Weber’s stap opzij opent binnen de EVP-fractie de race voor een alternatieve kandidaat. De christendemocraten moeten nu nadenken over andere opties, waarbij al de namen worden genoemd van bijvoorbeeld de Spaanse Esteban González Pons, de Nederlandse Esther de Lange of de Maltese Roberta Metsola. Veel Europarlementariërs zien graag een vrouwelijke politica als voorzitter van het Europees Parlement.
Andere fracties in het Europarlement reageren verontwaardigd over de aankondiging dat de EVP de procedure op gang heeft gebracht voor de verkiezing van een nieuwe voorzitter van het Europees Parlement. Sommige MEP’ers verwijten de EVP ‘machtswellust’ door die zetel min of meer te ‘claimen’, terwijl ze daarvoor ook stemmen van die andere politici voor nodig hebben.
Bovendien wordt het een bruuskering van de S&D’ers genoemd door niet eerst netjes te wachten totdat Sassoli bekend maakt dat hij inderdaad – zoals eerder was afgesproken – tussentijds zal terugtreden. Bij de sociaaldemocraten wordt bovendien gezinspeeld op de mogelijkheid dat Weber zijn handen wil vrijhouden voor een eventueel ministerschap in Duitsland.
In opiniepeilingen voor de Bondsdagverkiezingen, later deze maand, staat de Duitse CDU/CSU er niet goed voor, en is onduidelijk of die traditionele Duitse bestuurspartij wel in een nieuwe coalitieregering terecht kan komen. Gezien de verdeeldheid onder de Duitse kiezers zal er een driepartijen-coalitie nodig zijn voor een meerderheid in de Bondsdag, en daar komen – getalsmatig – vijf partijen voor in aanmerking.