Op minder dan een week voor de verkiezingen in Groot-Brittannië wil premier Boris Johnson niet zeggen wat hij zal doen als hij geen meerderheid haalt in het parlement. Hij reageerde nerveus toen hem op televisie tot drie keer werd gevraagd of hij bij een nederlaag zal aftreden, en ontweek hij een duidelijk antwoord.
Johnson beloofde op Sky News om het aantal migranten te verminderen, met behulp van een puntensysteem naar Australisch voorbeeld. Maar deskundigen zeggen dat dit puntensysteem juist kan leiden tot mĂ©Ă©r migranten. Johnson repliceerde dat hij vooral âgecontroleerde immigratieâ wil, met de nadruk op speciale beroepen of geschoolde arbeiders.
Hiermee introduceert Johnson opnieuw het nog immer kwetsbare en omstreden punt van vreemdelingenhaat en racisme onder veel Britten. Na de wereldwijde al-Qaeda terreuraanslagen in New York, Madrid en London (7 juli 2005), de oorlogen in Irak en de opkomst van IS, is er onder veel Britten antipathie tegen moslims, hindoestanen en inwoners met een oosters uiterlijk. Dat speelde al een grote rol bij de opkomst van de (blanke ) UKIP-partij, en de groeiende aanhang van Brits blank nationalisme bij One Nation.
In de campagne van het Brexit-referendum in 2016 is door hardliners en Brexiteers vaak âhet grote aantal buitenlandersâ als argument gebruikt, dat een gevolg zou zijn van die Ă©ne Europese markt. Dat Groot-BrittanniĂ« niet in het Schengenverdrag zit, en zelf een eigen personen-douanecontrole voert, wordt meestal verzwegen. Die anti-migrantengevoelens vallen in goede aarde bij de al decennia-lang bestaande anti-EU-houding onder veel Britten.
In de teksten van de verkiezingsprogranmmaâs wordt deze olifant-in-de-kamer vrijwel verzwegen, maar duikt wel regelmatig op in speeches, debatten en verwijten. Zo laat Labourleider Corbyn niet na de Tories een anti-moslimhouding te verwijten, terwijl Toryleider Johnson het anti-Zionisme van het radicale Labour blijft betitelen als antisemitisme.
In de peilingen liggen de Conservatieven weliswaar nog steeds duidelijk voorop, maar het Britse kiesdistricten-stelsel maakt de uitslag ook onvoorspelbaar. In veel districten in het midden en het noorden van Engeland, gaan de Conservatieven en Labour nek-aan-nek. Oppositiepartijen zoals de Libdems en de Schotse Nationalisten riepen de kiezers dan ook op om âtactischâ te stemmen.
In de meeste van de ruim 650 districten hebben politieke partijen coalities gevormd waarbij partijen hĂșn kandidaat hebben teruggetrokken ten gunste van de meest kanshebbende kandidaat van hun coalitiegenoot. Zo hebben de radicaal anti-Europese Brexit partij zich in meer dan de helft van het land teruggetrokken ten gunste van de Conservatieven. De LibDems, Labour, de SNP en de Groenen hebben dat in meer dan honderd districten gedaan.