Een nieuwe Europese studie berekent dat de sanering van PFAS-vervuiling richting het jaar 2050 (‘over een generatie’) rond de 440 miljard euro kan kosten. Het gaat om uitgaven voor het verwijderen van deze stoffen uit water, bodem en leefomgeving.
In een ongunstig scenario, waarin vervuiling verder toeneemt of maatregelen uitblijven, kunnen de kosten oplopen tot meer dan 1 biljoen euro. Daarmee dreigt een langdurige financiële last voor overheden en samenleving.
Waterkwaliteit
Tegelijk hebben EU-landen ingestemd met strengere regels voor oppervlakte- en grondwater. Er komen aangescherpte normen voor bepaalde PFAS en andere vervuilende stoffen om de waterkwaliteit beter te beschermen.
Promotion
Een algemeen verbod op PFAS-lozingen of productie maakt echter geen deel uit van deze waterregels. Daarmee blijft de kern van het probleem volgens verscheidene betrokkenen bestaan.
PFAS worden omschreven als stoffen die nauwelijks afbreken en zich ophopen in milieu en organismen. Ze worden gebruikt in uiteenlopende producten en verspreiden zich via water en bodem.
Milieuorganisaties dringen aan op verdergaande maatregelen. Zij stellen dat alleen strengere normen niet volstaan en pleiten voor structurele ingrepen die nieuwe vervuiling voorkomen.
Uitstel dreigt
Daarnaast wijzen zij op de uitgestelde herziening van de Europese chemie-wetgeving. Een hervorming van de REACH-verordening was gepland, maar heeft vertraging opgelopen.
Volgens maatschappelijke organisaties moet die herziening ervoor zorgen dat vervuilingscrises zoals die rond PFAS zich niet herhalen. Zij benadrukken dat chemische vervuiling bijdraagt aan ernstige ziekten en hoge maatschappelijke kosten.
Intussen voert de chemische sector campagne om vergaande aanpassingen te beperken of uit te stellen. Voorstanders van hervorming stellen daar tegenover dat alleen een fundamentele aanpassing van de regels kan voorkomen dat de kosten verder oplopen.