Wcześniej w tym roku osiągnięto już porozumienie pomiędzy organizacjami rolniczymi, grupami ekologicznymi, przedsiębiorstwami oraz władzami lokalnymi w celu umożliwienia transformacji rolnictwa. To porozumienie położyło podwaliny pod obecne porozumienie polityczne, które zyskało poparcie zarówno frakcji centroprawicowych i liberalnych rządu, jak i części opozycji.
Dania zamierza również znacznie ograniczyć emisję azotu. Na ten duński „pakt rolniczy” Kopenhaga przeznaczyła ponad sześć miliardów euro.
Minister klimatu Jeppe Buus przedstawił plan finansowania, w którym wybrano najbardziej ambitną opcję radykalnej redukcji emisji CO2. Od 2030 roku wprowadzony zostanie podatek od emisji CO2. Początkowo podatek wyniesie 16 euro za tonę emitowanego CO2. Od 2035 roku podatek wzrośnie do 40 euro. Jednak zostanie wprowadzona podstawowa ulga dla rolnictwa, co zmieni faktyczne stawki podatkowe.
Plan obejmuje działania prowadzące do znacznego zmniejszenia sektora rolniczego. W zamian duńscy rolnicy otrzymają rekompensaty za poniesione szkody wynikające z tych zmian. Zapewni to im wsparcie finansowe przy przejściu na bardziej zrównoważone metody prowadzenia działalności lub całkowite zakończenie działalności rolniczej.
Zaangażowane organizacje rolnicze i spółdzielnie dostrzegają wyzwania, jakie niesie ze sobą to porozumienie, ale również widzą w nim szanse. Wprowadzenie nowych, zrównoważonych praktyk ma nie tylko przynieść korzyści dla klimatu, lecz także przyczynić się do ochrony wód pitnych oraz poprawy stanu przyrody.
Grupy ekologiczne z aprobatą odniosły się do porozumienia, szczególnie z powodu ambicji przeprowadzenia przeglądu użytkowania gruntów i nadania priorytetu zalesianiu oraz odbudowie przyrody. Działania te przyczyniają się nie tylko do redukcji CO2, ale także wspierają bioróżnorodność i ochronę ważnych ekosystemów.
Chociaż większość partii popiera porozumienie, pojawiła się też krytyka. Niektóre lewicowe frakcje, w tym Enhedslisten, wyraziły zastrzeżenia i opuściły proces negocjacji, uważając, że ustalenia nie idą wystarczająco daleko, by zapewnić prawa zwierząt i chronić sytuację społeczną małych rolników. Również organizacje ochrony zwierząt uważają, że należy zrobić znacznie więcej na rzecz dobrostanu zwierząt.
Mimo to porozumienie uznawane jest za kamień milowy w duńskiej polityce klimatycznej. Wybór najdalej idących środków podkreśla, według wielu zaangażowanych stron, determinację rządu do podjęcia konkretnych kroków w kierunku neutralności klimatycznej. Wyrównania dla rolników umożliwiają przeprowadzenie transformacji w sposób sprawiedliwy społecznie i zapewniają niezbędne wsparcie rolnikom w tym przejściowym okresie.