Duńska premier Mette Frederiksen wygrała wprawdzie przyspieszone wybory, ale jej Socjaldemokraci osiągnęli najgorszy wynik od wielu dziesięcioleci, zdobywając zaledwie 21,9 procent głosów. Krajobraz polityczny jest obecnie bardzo podzielony, z rosnącym wpływem partii prawicowych.
Socjaldemokraci zdobyli 84 miejsca w parlamencie, co oznacza brak większości potrzebnej do rządzenia – potrzebują 90 mandatów. Utrudnia to utworzenie stabilnego rządu duńskiego. Frederiksen musi negocjować z innymi partiami, aby stworzyć koalicję.
Wybory charakteryzowały się znaczącym przesunięciem w stronę partii prawicowych oraz osłabieniem tradycyjnej koalicji lewicowej. Budzi to obawy dotyczące przyszłości polityki społecznej i opieki socjalnej w Danii.
Promotion
Strata lewicy
Frederiksen w trudnej kampanii musiała zmierzyć się z problemami takimi jak zmiany klimatyczne i równość społeczna. Rozpisała wybory parlamentarne wcześniej, licząc na wykorzystanie wzrostu popularności po jej sprzeciwie wobec roszczeń prezydenta USA Trumpa wobec Grenlandii. Niezadowolenie duńskich młodych wyborców, którzy często opowiadają się za bardziej progresywnymi poglądami, może stanowić trwałe wyzwanie dla jej przywództwa.
Lars Løkke Rasmussen, lider Umiarkowanych, może odegrać kluczową rolę w nadchodzących negocjacjach rządowych. Jego partia, z 14 mandatami, ma możliwość wytyczenia kierunku dla nowego rządu Frederiksen.
Zyski prawicy
Partie prawicowe, wśród nich Venstre oraz nowo rosnąca Duńska Partia Ludowa, odniosły znaczące sukcesy wyborcze. Lider partii Morten Messerschmidt poinformował, że jego ugrupowanie uzyskało trzykrotnie więcej głosów niż w poprzednich wyborach, co wskazuje na rosnące poparcie dla polityki prawicowej.
Frederiksen przyznaje, że zamierza pozostawać premierem, pomimo strat. Podkreśliła, że wybory były bardzo konkurencyjne, a utrata części głosów w jej trzeciej kampanii wyborczej jest zjawiskiem „normalnym”.
Niepewna koalicja
Rozmowy koalicyjne są kluczowe i spodziewane jako skomplikowane, zwłaszcza że partie z bloków lewicowego i prawicowego znacznie różnią się ideologicznie. Rasmussen wezwał partie do współpracy w celu zapewnienia stabilności rządu, podczas gdy Zjednoczona Lewica stawia twarde warunki współpracy z Socjaldemokratami.