Oczekuje, że podczas trójstronnych negocjacji z Komisją Europejską i Parlamentem Europejskim uda się także usunąć z już okrojonego zakazu pogarszania sytuacji kwestii „dalszego prawnego usankcjonowania polityki środowiskowej”.
Van der Wal stwierdziła we wtorek po południu w Luksemburgu, po posiedzeniu Rady ds. Środowiska UE, że Komisja Europejska wprowadziła już wiele uproszczeń, ale chciałaby, aby przewodnicząca UE, Szwecja, zdjęła ten projekt z agendy.
Jednak kwalifikowana większość (dużych) państw członkowskich UE uważa, że projekt jest wystarczająco gotowy, by przejść do finałowej rundy negocjacji z Parlamentem Europejskim, bez ryzyka, że zostanie teraz poddany ostatecznemu głosowaniu.
Van der Wal powtórzyła, że popiera główny cel odbudowy przyrody, ponieważ Holandia ma do nadrobienia zaległości z ostatnich dwudziestu, trzydziestu lat. Nie chciała głosować przeciwko projektowi i w razie potrzeby wstrzymałaby się od głosu.
Na pytanie, czy teraz będzie nalegać na poparcie ze strony swoich holenderskich kolegów z partii VVD w Parlamencie Europejskim, odpowiedziała, że w najbliższych tygodniach spodziewa się jeszcze wielu rozmów z politykami UE na temat poszczególnych elementów projektu.
Przewodniczący komisji środowiskowej ENVI Parlamentu Europejskiego, Francuz Pascal Canfin, nazwał decyzję ministrów o poparciu projektu jako sukces swojej komisji, która ma w przyszłym tygodniu (27 czerwca) ustalić stanowisko. W zeszłym tygodniu głosowanie zakończyło się remisem 44 do 44.
Minister Van der Wal wyraziła zadowolenie, że komisarze UE złagodzili „obowiązek osiągnięcia określonego rezultatu” do „obowiązku dołożenia starań”. Komisarze chcą również zapobiec groźbie zablokowania budowy, dlatego państwa członkowskie otrzymają większe uprawnienia do decydowania, co będzie dozwolone, a co nie.
Jednak Van der Wal nadal ma zastrzeżenia do takiego podejścia „projekt po projekcie”. W małym, gęsto zaludnionym kraju z wieloma obszarami Natura 2000 i rezerwatami przyrody wciąż obawia się „różnego rodzaju zamieszania z pozwoleniami, procedur i prawnego usankcjonowania przyrody”.
Nie wchodząc w szczegóły, stwierdziła, że poszczególne kraje powinny otrzymać nie tylko przestrzeń do częściowego samodzielnego decydowania o treści (polityki środowiskowej), ale także o tym, jak ta polityka musi być organizowana (różnie w poszczególnych państwach). Powiedziała, że wraz z kilkoma sojuszniczymi krajami, takimi jak Belgia, Finlandia i Malta, spróbuje to jeszcze wynegocjować.