Prawdopodobnie to właśnie ten rok będzie tym, w którym wreszcie zostanie przeprowadzona długo oczekiwana reforma najważniejszego unijnego programu dotacji rolniczych, wspólnej polityki rolnej (WPR). Rozmowy na ten temat trwają od 2018 roku, a obecnie trwa faza przejściowa do końca przyszłego roku.
Przewodnictwo Portugalii w Radzie UE zamierza w nadchodzącym półroczu osiągnąć porozumienie z Parlamentem Europejskim, Komisją Europejską oraz 27 ministrami rolnictwa. „Będziemy się angażować w finalizację negocjacji ws. WPR” – stwierdziła portugalska minister rolnictwa Maria do Céu Antunes w wywiadzie dla Euractiv.
W ubiegłym miesiącu trzy szczeble zarządzania europejskiego określiły swoje stanowiska dotyczące pożądanej nowej polityki rolnej. Teraz rozpoczną negocjacje trialogowe, aby osiągnąć pełną zgodę. Pierwsza runda tych negocjacji zaplanowana jest na 22, 27 i 29 stycznia.
Nawet jeśli trzy współustawodawcy nie zdołają osiągnąć porozumienia pod portugalskim przewodnictwem, nowa próba pod opieką Słowenii w drugiej połowie 2021 roku niemal na pewno zakończy się sukcesem, tak przewiduje się obecnie.
W przeddzień negocjacji trialogowych Komisja Europejska opublikowała listę praktyk rolniczych odpowiadających europejskim programom ekologicznym w przyszłej wspólnej polityce rolnej (WPR).
Komisja Europejska podkreśla wyraźnie, że chodzi o nowe działania; nie będą one źródłem dotacji dla już istniejącej polityki. Poziom ambicji musi przewyższać obecne wymagania i zobowiązania – wskazał komisarz ds. rolnictwa Janusz Wojciechowski jako wstęp do nowej rundy trialogu.
Programy ekologiczne to nowe narzędzie wsparcia dla rolników, którzy zdecydują się prowadzić działalność bardziej ukierunkowaną na ochronę środowiska i działania klimatyczne. Środki te mogą się różnić w poszczególnych krajach. Komisja Europejska już wydała dedykowane „zalecenia” dla każdego kraju.
Praktyki rolnicze, które mogą być objęte wsparciem w ramach programów ekologicznych, muszą wiązać się z ochroną klimatu, środowiska, dobrostanem zwierząt oraz przeciwdziałaniem oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, a ich priorytety powinny być ustalone na poziomie krajowym lub regionalnym.