Αντιμέτωπες βρέθηκαν μια ευρεία ομάδα χωρών που επιδιώκει μια φιλόδοξη συνθήκη και μια μικρότερη ομάδα χωρών παραγωγών πετρελαίου και πλαστικών. Η πρώτη ομάδα πιέζει για τη μείωση της παραγωγής πλαστικού και αυστηρούς κανόνες για επιβλαβείς χημικές προσμίξεις. Η δεύτερη ομάδα αντιτίθεται σε όρια παραγωγής και δίνει έμφαση στη διαχείριση αποβλήτων, βελτίωση συσκευασιών, επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση.
Κριτική δέχτηκε και η διαδικασία λήψης αποφάσεων. Οι προτάσεις για ψηφοφορία σε περίπτωση ανυπέρβλητων διαφορών συγκρούστηκαν με την απαίτηση οι αποφάσεις να λαμβάνονται αποκλειστικά με ομοφωνία. Αυτό το διαδικαστικό χάσμα συνέβαλε στο αδιέξοδο των συνομιλιών παρά τις εκτενείς άτυπες διαβουλεύσεις.
Από την Ευρώπη ήχησε απογοήτευση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε υψηλότερες προσδοκίες και υπογράμμισε ότι οι εργασίες πρέπει να συνεχιστούν προς μια δεσμευτική συμφωνία που θα προστατεύει καλύτερα την υγεία και το περιβάλλον.
Πολλές χώρες και περιβαλλοντικές οργανώσεις εξέφρασαν απογοήτευση για το αποτέλεσμα. Μίλησαν για μια χαμένη ευκαιρία, τόνισαν την επείγουσα ανάγκη για την αυξανόμενη ρύπανση από πλαστικό και κάλεσαν σε περισσότερη ηγεσία. Οι οργανώσεις παρότρυναν τις φιλόδοξες χώρες να δράσουν πιο αποφασιστικά και να μην χαμηλώσουν τον πήχη, ειδικά καθώς οι προηγούμενοι γύροι είχαν ήδη περιορισμένα απτά αποτελέσματα.
Το αδιέξοδο προκύπτει από προηγούμενες αποτυχίες. Μια προηγούμενη διαπραγματευτική φάση, που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στη Νότια Κορέα, επίσης έληξε χωρίς συμφωνία. Αυτό το μοτίβο τροφοδοτεί τον φόβο πως χωρίς αλλαγή πορείας από τον ΟΗΕ, η διαδικασία θα παραμείνει παγιδευμένη μεταξύ της επιθυμίας για μείωση της νέας παραγωγής και της έκκλησης για βελτίωση της συλλογής και επεξεργασίας.