Οι διαπραγματεύσεις αποτελούν μέρος μιας παγκόσμιας προσπάθειας περιορισμού της αυξανόμενης ρύπανσης από πλαστικό. Φέτος αναμένεται να επιτευχθεί μια δεσμευτική συμφωνία.
Ένα βασικό σημείο συζήτησης είναι ο καθορισμός ανώτατου ορίου για το νέο πλαστικό και κατώτατου ορίου για τις περισσότερες ανακυκλωμένες συσκευασίες. Πολλές χώρες υποστηρίζουν αυστηρή νομοθεσία, ενώ άλλες αντιπροσωπείες προτιμούν πρώτα να δοκιμάσουν εθελοντικές συμφωνίες.
Ένα από τα μεγάλα εμπόδια είναι η αναλογία τιμής μεταξύ νέου και ανακυκλωμένου πλαστικού. Σε πολλές χώρες, η παραγωγή νέου πλαστικού είναι οικονομικά πιο συμφέρουσα από τη συλλογή, τον καθαρισμό και την επεξεργασία του παλιού πλαστικού. Αυτό το οικονομικό χάσμα προκαλεί καθυστερήσεις ή και διακοπή επενδύσεων σε εταιρείες ανακύκλωσης.
Επιπλέον, η επαναχρησιμοποίηση πλαστικού δεν εξαρτάται μόνο από την ανακύκλωση. Ολοένα και περισσότερο εξετάζεται και η χρήση βιοδιασπώμενων πλαστικών για συσκευασίες.
Η περιβαλλοντική ζημία από τη ρύπανση του πλαστικού αυξάνεται παγκοσμίως. Το πλαστικό σκορπίζεται σε παραλίες, συσσωρεύεται σε ποτάμια και ωκεανούς και ανιχνεύεται σε ζώα. Επιπλέον, τα μικροπλαστικά, μικροσκοπικά σωματίδια που προκύπτουν από φθορά και αποσύνθεση, διαχέονται μέσω αέρα, νερού και τροφικών αλυσίδων, με άγνωστες συνέπειες για τον άνθρωπο και τη φύση.
Τα ετήσια κόστη για τη συλλογή, τη διαλογή και την επεξεργασία πλαστικών συσκευασιών ανέρχονται σε δισεκατομμύρια παγκοσμίως. Δήμοι, φορείς διαχείρισης αποβλήτων και παραγωγοί διαμαρτύρονται για τα υψηλά κόστη, τα οποία σπάνια αποσβένονται πλήρως. Πολλοί εργοστάσιοι ανακύκλωσης λειτουργούν με ζημία, με αποτέλεσμα να κλείνουν ή να αναβάλλουν νέες επενδύσεις.
Μια πιθανή λύση που εξετάζεται στην Ευρώπη είναι η επιβολή φόρου στην παραγωγή νέου πλαστικού. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα μειωνόταν η κατανάλωση, αλλά θα μπορούσε επίσης να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα του μη φορολογημένου ανακυκλωμένου πλαστικού. Το μέτρο βρίσκεται υπό μελέτη, αλλά δεν έχει υιοθετηθεί οριστικά.
Παρά τις διαφορές στις απόψεις μεταξύ των χωρών, υπάρχει ευρεία παραδοχή ότι μια αντιμετώπιση της πλαστικής κρίσης είναι επιτακτική ανάγκη. Οι αντιπροσωπείες συμφωνούν ότι η τρέχουσα χρήση του πλαστικού είναι μη βιώσιμη, τόσο οικονομικά όσο και οικολογικά. Το ερώτημα παραμένει αν η διάσκεψη θα καταφέρει να παράγει την απαραίτητη πολιτική βούληση και ομοφωνία για να φέρει συγκεκριμένες και δεσμευτικές συμφωνίες.