Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ηπειρωτικής Ευρώπης, τις τελευταίες έξι εβδομάδες στη Μεγάλη Βρετανία δεν διεξήχθη σχεδόν καμία καλά οργανωμένη εκλογική εκστρατεία. Λόγω του ακόμη διατηρούμενου ιστορικού βρετανικού συστήματος εκλογικών περιφερειών, η διαχείριση και η οργάνωση βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στα χέρια τοπικών ηγετών κομμάτων και τοπικών υποψηφίων. Έτσι η οργάνωση αυτής της εθνικής εκλογικής αναμέτρησης μοιάζει πολύ με αυτή των τοπικών εκλογών στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Πράγματι, τα εκλογικά προγράμματα συντάχθηκαν από το προσωπικό του Johnson, Corbyn, Swinson, Farage και Lucas, όμως οι 650 τοπικοί υποψήφιοι πρέπει τελικά να τα παρουσιάσουν στους ψηφοφόρους. Υπάρχουν υποψήφιοι που κατά τις επισκέψεις πόρτα-πόρτα αρνούνται να υπερασπιστούν το εθνικό πρόγραμμα του κόμματός τους. Επίσης, υπάρχουν εκλογικές περιφέρειες που δεν επιθυμούν να δεχτούν επίσκεψη από το εθνικό ηγετικό στέλεχός τους.
Εξαιτίας αυτών των λόγων, η εκστρατεία στην βρετανική εθνική τηλεόραση (BBC και ITV) ξεκίνησε εστιάζοντας αρχικά σε ένα άτομο και ένα ζήτημα (Boris και Brexit), αργότερα εξελίχθηκε σε μια αντιπαράθεση δύο πλευρών (Johnson και Corbyn, Brexit και Υγεία), και τις τελευταίες δύο εβδομάδες άρχισε να μοιάζει με ένα τρίο με τους LibDems και την προσπάθειά τους για κοινωνική ανανέωση.
Σε μόλις δύο ή τρία τηλεοπτικά ντιμπέιτ, οι υποψήφιοι στην ουσία δεν αντιπαρατέθηκαν μεταξύ τους, δεν ανταποκρίθηκαν σε συγκεκριμένες ερωτήσεις των παρουσιαστών και επικεντρώθηκαν κυρίως σε δικά τους συνθήματα και ατάκες. Ο Johnson αρνήθηκε ακόμη και να συμμετάσχει σε ένα διάσημο βρετανικό εκλογικό πρόγραμμα για συνέντευξη. Οι εθνικοί ηγέτες των κομμάτων ήταν κυρίως σε θέση κατηγορίας: όλα φταίνε οι άλλοι.
Αυτή η μη ανταπόκριση στα προγράμματα των άλλων κομμάτων είναι αρκετά συνηθισμένη στη πολιτική συζήτηση: δεν συζητάς τα θέματα των αντιπάλων αλλά προβάλλεις τα δικά σου. Επιπλέον, σε δύο ή τρία σημαντικά θέματα, για τους δύο υποψήφιους με τις μεγαλύτερες πιθανότητες ήταν ακόμα πιο δύσκολο: το ίδιο τους το κόμμα και τα μέλη του είναι σοβαρά διχασμένα. Γι’ αυτό και για κάποια θέματα έπρεπε να τηρηθεί σιωπή.
Οι στρατηγοί των Συντηρητικών είχαν αποφασίσει ότι το θέμα «Brexit και ΕΕ» θα ήταν το μοναδικό τους θέμα. Γι’ αυτό ο Boris Johnson τις προηγούμενες εβδομάδες είπε σαν μαριονέτα τριάντα ή σαράντα χιλιάδες φορές το σύνθημα «Get Brexit Done». Ως προς την παρουσίασή του, στις ερωτήσεις για τα περισσότερα άλλα θέματα φαινόταν να τραβάει τα μαλλιά του, να σκόνταφτε στα λόγια ή να παραποιεί το νόημα.
Για τον Corbyn ισχύει ότι οι διαφορές ανάμεσα στους ψηφοφόρους του και τα ενεργά μέλη του κόμματός του είναι ακόμα μεγαλύτερες απ’ ό,τι στους Τόρις. Το Labour έχει ένα ριζοσπαστικά αριστερό πρόγραμμα με περισσότερη κρατική παρέμβαση, περισσότερη συλλογικότητα, περισσότερους νόμους και κανόνες, και λιγότερη ελεύθερη αγορά, λιγότερο καπιταλισμό και λιγότερη άνω τάξη. Στην ουσία, ο Johnson και ο Corbyn πρέπει να προσφέρουν στους ψηφοφόρους τους κάτι που το κόμμα τους δεν έχει συμπεριλάβει στο πρόγραμμα και ταυτόχρονα το κόμμα τους προσφέρει κάτι που οι ψηφοφόροι δεν επιθυμούν.
Γι’ αυτό το επόμενο ερώτημα δεν θα είναι ποιος κέρδισε, αλλά ποιος μπόρεσε να περιορίσει την ζημιά όσο το δυνατόν περισσότερο. Για να γίνει πραγματικός νικητής, ο Johnson πρέπει να κερδίσει τουλάχιστον πενήντα έδρες. Ο Corbyn δεν πρέπει να χάσει έδρες και καλύτερα να κερδίσει μερικές. Η Jo Swinson ίσως κερδίσει δέκα ή είκοσι, αλλά για να εδραιωθεί ως τρίτο κόμμα χρειάζεται σαράντα ή πενήντα.
Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Αμερικανός σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Michael Moore έκανε μια δημόσια έκκληση προς τους σκεπτόμενους αλλά απογοητευμένους συμπατριώτες του να ψηφίσουν τη Hillary Clinton, γιατί ο Donald Trump ως πρόεδρος θα ήταν πολύ χειρότερος. «Για το καλό μας, κλείστε τα δόντια, μη διστάσετε, βάλτε το σημάδι στο κουτάκι», είπε ο Moore.
Αν απόψε μετά τα αποτελέσματα προκύψει μια «αιωρούμενη Βουλή», αυτές οι εκλογές δεν θα έχουν λύσει κάτι, αλλά μόνο θα επιδεινώσουν την βρετανική απομόνωση. Και αν ο Johnson δεν κερδίσει άνετα, η ΕΕ θα φορτωθεί για χρόνια ακόμη μια μετά-αντήχηση τύπου Brexit.