Για τους Βρετανούς Φιλελεύθερους Δημοκράτες (LibDems), οι αυριανές βουλευτικές εκλογές είναι καθοριστικές υπό πολλούς όρους: θα περάσουν και πάλι στο περιθώριο από τα δύο «μεγάλα» κόμματα ή θα μετακινηθούν προς το κέντρο της εξουσίας; Σε κάθε περίπτωση, για τους LibDems θα είναι μια επανάληψη: έχουν βρεθεί ξανά υπό πίεση και έχουν συμμετάσχει σε μία ασυνήθιστη βρετανική κυβερνητική συμμαχία.
Η ηγέτιδα του κόμματος Jo Swanson έδειξε την Τετάρτη το απόγευμα σε μια συγκέντρωση του κόμματος στο Λονδίνο ότι από τη μία είναι ικανοποιημένη επειδή οι LibDems έχουν κέρδη, αλλά ίσως όχι αρκετά. Φοβάται τις δημοσκοπήσεις που προβλέπουν ότι ο Μπόρις Τζόνσον θα εξασφαλίσει τελικά πλειοψηφία. Για τη Swanson και την εκστρατευτική ομάδα της αυτό δεν είναι καθόλου βέβαιο.
Παρόλο που οι Συντηρητικοί φαίνεται να έχουν πλειοψηφία 14 εδρών, η Swanson είπε πως «σε σύστημα μονοεδρικών περιφερειών αυτό δεν σημαίνει τίποτα». Σε ένα θέατρο lgbti στη Μπρόντγουεϊ του Wimbledon, ενημέρωσε μερικές δεκάδες ακτιβιστές του κόμματος ότι συχνά η διαφορά μιας ή δύο ή τριών ψήφων κοστίζει σε ένα κόμμα μία έδρα.
Περιτριγυρισμένη από πλήθος δημοσιογράφων, φωτογράφων και καμεραμάν, η φιλελεύθερη Swanson φυσικά διέσχισε το διάσημο ουράνιο τόξο-διαβάτη στη Μπρόντγουεϊ και έκανε την ομιλία της στο διάσημο θέατρο CYMK. Επαγγελματικά απάντησε ζωντανά στο δελτίο ειδήσεων μίας ώρας του ITV για τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και θύμισε τους κινδύνους για τους Βρετανούς ψηφοφόρους από μια νέα κυβέρνηση Μπόρις του «καταστροφέα».
Οι LibDems προσπάθησαν να κάνουν αυτές τις γενικές εκλογές πραγματικές εκλογές και όχι μόνο μια συγκαλυμμένη διαβούλευση για τα σχέδια Brexit της May και του Johnson. Είναι ξεκάθαροι και σύντομοι για αυτό: να ακυρωθούν και να σταματήσουν αυτές οι ενέργειες. Έτσι, οι LibDems συνέταξαν ένα εκτενές και καλά δομημένο «προοδευτικό» εκλογικό πρόγραμμα. Με αυτό, βασίζονται κυρίως στη νεότερη γενιά (κάτω των τριάντα ετών) που το 2016 «παρέλειψε» να ψηφίσει υπέρ της Ευρώπης στο δημοψήφισμα για το Brexit.
Ενώ η ηγέτιδα Jo Swanson θέλει κυρίως να κοιτάξει μπροστά, φαίνεται ότι πολλοί Βρετανοί ψηφοφόροι κοιτούν περισσότερο πίσω. Ακόμη καταλογίζουν στους LibDems ότι υπό την ηγεσία του τότε Nick Clegg συμμετείχαν σε μια συμμαχία με τους Τόρις που έφερε στην εξουσία τη γενιά «ασημένιο κουτάλι» των συντηρητικών Ντέιβιντ Κάμερον και Μπόρις Τζόνσον. Ως μικρό κόμμα έπρεπε να αποδεχθούν μεγάλες περικοπές στο κοινωνικό σύστημα, την ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών και τη συρρίκνωση των δημόσιων παροχών. Και το αποκορύφωμα ήταν ότι παρουσίασαν το δημοψήφισμα του 2016 για το Brexit ως μια δημοκρατική καινοτομία, όπως λένε σήμερα απογοητευμένοι Βρετανοί.
Επιπλέον, οι LibDems δεν έκαναν εύκολο για τους λογικούς Βρετανούς να τους εμπιστευτούν: ενώ το 2016 ήταν ένθερμοι υποστηρικτές του δημοψηφίσματος, τώρα είναι πλήρως αντίθετοι σε δεύτερο δημοψήφισμα. «Δεν μας παίρνετε σοβαρά», λέει η φωνή στο τραπέζι. «Έχετε δει τα αποτελέσματα της λαϊκής βούλησης», λέει η Swanson. Ως ηγέτιδα ενός σύγχρονου κόμματος έχει πολλά πλεονεκτήματα: είναι γυναίκα, μορφωμένη, ομιλεί πολιτισμένα, φαίνεται σοβαρή, είναι καλός ομιλητής και διαχειριστής αντιπαραθέσεων. Κι όμως δεν θεωρείται από πολλούς Συντηρητικούς και Εργατικούς το λογικό κέντρο.
Πριν από μερικές εβδομάδες έκανε ένα ολίσθημα σε τηλεοπτική συνέντευξη που της το θυμούνται ακόμα. Έκανε σαφές ότι εκείνη και οι LibDems στο Κοινοβούλιο κάτω από καμία προϋπόθεση δεν θα συνεργαστούν ώστε ο μισητός Μπόρις Τζόνσον να γίνει και πάλι πρωθυπουργός ή ο επίσης μισητός Τζέρεμι Κόρμπιν. Παράλληλα, διακήρυξε σε μία πρόταση ότι η ίδια ήθελε να γίνει πρωθυπουργός. Αυτή η «μεγαλοστομία» ως «κορίτσι του τρίτου κόμματος» της συγχωρείται δύσκολα από πολλούς σχολιαστές.
Καθοριστικό για τους LibDems θα είναι αν αρκετοί Συντηρητικοί και Εργατικοί ψηφοφόροι πάρουν μια λογική ή συναισθηματική απόφαση. Οι υπέρ της Ευρώπης, μοντέρνοι ψηφοφόροι Tory και Labour αντιμετωπίζουν στην κάλπη την επιλογή: να μείνουν πιστοί στο δικό τους κόμμα υπέρ του Brexit (μια ψήφος για το δικό τους πολιτικό σχήμα, αλλά σε βάρος της βρετανικής οικονομίας) ή να ψηφίσουν LibDems (σε βάρος του δικού τους πολιτικού χώρου, αλλά υπέρ του βρετανικού λαού).