Μια νέα ευρωπαϊκή μελέτη υπολογίζει ότι η αποκατάσταση της μόλυνσης από PFAS μέχρι το έτος 2050 («σε μία γενιά») μπορεί να κοστίσει περίπου 440 δισεκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για δαπάνες για την αφαίρεση αυτών των ουσιών από το νερό, το έδαφος και το περιβάλλον διαβίωσης.
Σε ένα δυσμενές σενάριο, όπου η μόλυνση αυξάνεται περαιτέρω ή δεν λαμβάνονται μέτρα, τα κόστη μπορεί να φτάσουν πάνω από 1 τρισεκατομμύριο ευρώ. Αυτό απειλεί με μακροχρόνια οικονομική επιβάρυνση για τις κυβερνήσεις και την κοινωνία.
Ποιότητα νερού
Παράλληλα, τα κράτη μέλη της ΕΕ έχουν συμφωνήσει σε αυστηρότερους κανόνες για τα επιφανειακά και υπόγεια νερά. Επιβάλλονται αυστηρότερα όρια για ορισμένα PFAS και άλλες ρυπογόνες ουσίες ώστε να προστατευθεί καλύτερα η ποιότητα του νερού.
Promotion
Ωστόσο, η γενική απαγόρευση των εκπομπών ή της παραγωγής PFAS δεν αποτελεί τμήμα αυτών των κανονισμών για το νερό. Έτσι, η ουσία του προβλήματος παραμένει σύμφωνα με πολλούς εμπλεκόμενους.
Τα PFAS περιγράφονται ως ουσίες που αποδομούνται ελάχιστα και συσσωρεύονται στο περιβάλλον και στους οργανισμούς. Χρησιμοποιούνται σε διάφορα προϊόντα και διαδίδονται μέσω νερού και εδάφους.
Περιβαλλοντικές οργανώσεις ζητούν περαιτέρω μέτρα. Υποστηρίζουν ότι μόνο αυστηρότεροι κανόνες δεν αρκούν και καλούν για δομικές παρεμβάσεις που να αποτρέπουν την νέα μόλυνση.
Κίνδυνος καθυστερήσεων
Επιπλέον, επισημαίνουν την καθυστερημένη αναθεώρηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τα χημικά. Η μεταρρύθμιση του κανονισμού REACH ήταν προγραμματισμένη αλλά έχει καθυστερήσει.
Σύμφωνα με κοινωνικές οργανώσεις, αυτή η αναθεώρηση πρέπει να διασφαλίσει ότι δεν θα επαναληφθούν κρίσεις ρύπανσης όπως αυτή με τα PFAS. Τονίζουν πως η χημική ρύπανση συμβάλλει σε σοβαρές ασθένειες και υψηλό κοινωνικό κόστος.
Εν τω μεταξύ, ο χημικός τομέας διεξάγει εκστρατεία για να περιορίσει ή να αναβάλει σημαντικές αλλαγές. Υποστηρικτές της μεταρρύθμισης επισημαίνουν από την πλευρά τους ότι μόνο μια θεμελιώδης προσαρμογή των κανόνων μπορεί να αποτρέψει περαιτέρω αύξηση των δαπανών.