Καθοριστική ήταν την Τετάρτη η αλλαγή θέσης της Ιταλίας (η οποία για μεγάλο διάστημα απειλούσε ότι θα ψηφίσει αρνητικά) και οι νέες οικονομικές παραχωρήσεις που έκανε το Βερολίνο στους Ευρωπαίους αγρότες που αντιτίθενταν. Με αυτόν τον τρόπο απέτυχαν οι προσπάθειες του γαλλο-πολωνικού άξονα να μπλοκάρουν τη λήψη αποφάσεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η ΕΕ επιτάχυνε την ολοκλήρωση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με τις χώρες της Mercosur: Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη και Ουρουγουάη. Μετά από περισσότερα από 25 χρόνια διαπραγματεύσεων, η συμφωνία επανέρχεται στο τραπέζι σε μια κρίσιμη εβδομάδα. Έτσι πρόκειται να υλοποιηθεί μία από τις μεγαλύτερες συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου στον κόσμο, μετά από δεκαετίες διαπραγματεύσεων και πολιτικών συγκρούσεων.
Κεντρικό ζήτημα ήταν την Τετάρτη, σε μια έκτακτη συνάντηση για τη γεωργία, η πρόταση της προέδρου της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να δοθεί στον αγροτικό τομέα πρόωρη πρόσβαση το 2028 σε ένα αποθεματικό αποζημίωσης περίπου 45 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αυτά τα χρήματα προέρχονται από ένα ταμείο κρίσης (άνω των 80 δισ. ευρώ) που η φον ντερ Λάιεν επιθυμεί να συμπεριλάβει στον νέο πολυετή προϋπολογισμό της ΕΕ (2028 - 2035). Τα χρήματα δεν είναι καινούργια, αλλά θα διατεθούν νωρίτερα και με πιο στοχευμένο τρόπο από το προγραμματισμένο.
Ιδιαίτερα η Γαλλία αντιτάχθηκε σθεναρά τα τελευταία χρόνια. Σε ένα καταλυτικό σχόλιο, η έγκριτη γαλλική εφημερίδα Le Monde περιγράφει πως ο πρόεδρος Μακρόν βρέθηκε σε εξαίρετη θέση εντός της ΕΕ εξαιτίας αυτού.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Μακρόν άφησε για πολύ καιρό την αγροτική πολιτική της Γαλλίας να εξαρτάται από δυσαρεστημένους και διαμαρτυρόμενους Γάλλους αγρότες. Έτσι, η Γαλλία απομονώθηκε διπλωματικά τη στιγμή που έπρεπε να επιβληθούν αποφάσεις εντός της ΕΕ.
Η Le Monde επισημαίνει ότι παρά τις έντονες προσπάθειες δεν κατάφερε η Γαλλία, μαζί με την Πολωνία, να σχηματίσουν μειοψηφία που να μπλοκάρει τις διαδικασίες. Αυτό στέρησε ένα σημαντικό μέσο πίεσης και η γαλλική στρατηγική βρέθηκε υπό πίεση. Το ίδιο ισχύει και για την Πολωνία, όπου επιχειρήματα για εθνικά αγροτικά ζητήματα χρησιμοποιήθηκαν σε αποφάσεις για την ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική.
Η Ιταλία έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτό το στάδιο. Ενώ αρχικά το Ρώμη δίσταζε, τελικά υπερίσχυσε το ευρύτερο ευρωπαϊκό εμπορικό συμφέρον. Αυτό άλλαξε τις ισορροπίες γύρω από τη συμφωνία.