Οι επικεφαλής κυβερνήσεων και αρχηγοί κρατών των 27 χωρών της ΕΕ αντάλλαξαν ανεπίσημα απόψεις σε ένα βελγικό κάστρο σχετικά με τη συνοχή ενός μεγάλου αριθμού ζητημάτων που πρέπει να αποφασιστούν άμεσα από τους πολιτικούς της ΕΕ. Και αυτές οι αποφάσεις θα μπορούσαν να είναι ακόμα και ανορθόδοξες και επώδυνες, όπως προκύπτει από σχόλια και αντιδράσεις.
Η συζήτηση για μια ευρωπαϊκή προτίμηση, συχνά αναφερόμενη ως «Made in Europe», αποτέλεσε το βασικό νήμα στις συνομιλίες. Το κύριο ερώτημα είναι εάν οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πρέπει να λάβουν προτίμηση σε δημόσιες συμβάσεις ή επενδύσεις.
Ο τρόπος με τον οποίο στην ΕΕ προετοιμάζονται και λαμβάνονται οι αποφάσεις παραμένει σε γενικές γραμμές ο ίδιος όπως πριν από περίπου 15 χρόνια, όταν η ΕΕ αριθμούσε καμιά 12 ή 16 χώρες. Για την προσαρμογή συζητείται εδώ και πολλά χρόνια, ιδίως μετά την αποχώρηση των Βρετανών από την ΕΕ, αλλά «εκσυγχρονισμός» δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί.
Promotion
Η πρόεδρος της Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Ρομπέρτα Μέτσολα δήλωσαν ανοιχτά πως η λήψη αποφάσεων στην ΕΕ ίσως πρέπει να μεταβεί σε μια διαδικασία δύο ταχυτήτων. Σε αυτήν, για πολλές αποφάσεις δεν απαιτείται πλέον ομοφωνία και οι «αντιστασιακοί» δεν μπορούν πλέον να επιβραδύνουν ή να εμποδίζουν τα πάντα.
Οι ανεπίσημες συνομιλίες οδήγησαν σε κάποια προσέγγιση μεταξύ της πορείας που προτείνουν ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν και ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Τις προηγούμενες μέρες φαινόταν να διαφωνούν έντονα σχετικά με το πόσο ενισχυμένη και ευρωπαϊκή πρέπει να γίνει η ΕΕ.
Φαίνεται επίσης πως τώρα συμφωνούν περισσότερο στην εφαρμογή των ευρωομολόγων, δηλαδή στη συλλογική σύναψη δανείων και χρεών, ακόμη και αν μερικές (μικρές) χώρες της ΕΕ δεν συμφωνούν.
Δημιουργείται χώρος για μια στοχευμένη προσέγγιση. Αντί για ευρεία προστασία όλων των οικονομικών κλάδων, τώρα συζητείται η στήριξη συγκεκριμένων στρατηγικών τομέων που είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι.
Οι ηγέτες αναμένουν περαιτέρω εξειδίκευση κατά τη διάρκεια μιας επίσημης συνόδου κορυφής τον Μάρτιο. Τότε πρέπει να γίνει σαφέστερο ποιοι τομείς θα έχουν προτεραιότητα και ποια μέσα θα χρησιμοποιηθούν για να ενισχυθεί η οικονομική θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.