Σε μια απόφαση σχετικά με τον προϋπολογισμό της ΕΕ μετά το 2027, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υποστηρίζει έναν πιο ευέλικτο και φιλόδοξο πολυετή προϋπολογισμό. Η αυξανόμενη διεθνής αστάθεια και γεωπολιτικές εντάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποχώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών από τη διεθνή σκηνή, απαιτούν, σύμφωνα με τους ευρωβουλευτές, αυξημένες δαπάνες.
Το Κοινοβούλιο αναγνωρίζει ότι απαιτούνται περισσότερα χρήματα για, μεταξύ άλλων, την Άμυνα, τον πόλεμο στην Ουκρανία, την οικονομική ανάπτυξη και το κλίμα. Ωστόσο, οι ευρωβουλευτές επιθυμούν ώστε αυτές οι επιπλέον δαπάνες να μην γίνονται σε βάρος της κοινωνικής και περιβαλλοντικής πολιτικής ή των υφιστάμενων προτεραιοτήτων της ΕΕ. Παρατηρητές εκφράζουν αμφιβολίες κατά πόσο αυτό μπορεί να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα.
Ταυτόχρονα, το Κοινοβούλιο ασκεί έντονη κριτική στη δομή χρηματοδότησης που πρότεινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ιδιαίτερα το σχέδιο κατά το οποίο κάθε χώρα της ΕΕ καταρτίζει ξεχωριστό εθνικό επενδυτικό σχέδιο (παρόμοιο με τα προγράμματα ανάκαμψης από τον κορονοϊό) συναντά αντιρρήσεις. Σύμφωνα με τους ευρωβουλευτές, σε αυτό το μοντέλο λείπει η απαραίτητη διαφάνεια και η κοινοβουλευτική εποπτεία.
Επίσης, το Κοινοβούλιο δεν είναι ικανοποιημένο από το Ταμείο Ανταγωνιστικότητας που πρότεινε η Επιτροπή.
Επιπλέον, οι εκπρόσωποι των πολιτών απαιτούν η πρόσβαση σε πόρους της ΕΕ να παραμένει συνδεδεμένη με την τήρηση θεμελιωδών ευρωπαϊκών αξιών και του κράτους δικαίου. Ένα νέο σύστημα προϋποθέσεων πρέπει να διασφαλίζει ότι οι πολίτες στις χώρες μέλη δεν τιμωρούνται για πολιτικές των κυβερνήσεών τους.
Υπάρχουν επίσης ανησυχίες σχετικά με τη χρηματοδότηση του ταμείου ανάκαμψης από τον κορονοϊό. Η αποπληρωμή αυτών των χρεών, σύμφωνα με το Κοινοβούλιο, δεν πρέπει να γίνεται σε βάρος άλλων προγραμμάτων της ΕΕ. Γι’ αυτό επιμένει στην ανάγκη για νέες πηγές εσόδων για την ΕΕ και δεν αποκλείει από κοινούς δανεισμούς για διασυνοριακές προκλήσεις.
Επίσης, οι χώρες της ΕΕ θα διαμορφώσουν τη δική τους θέση σχετικά με τον προτεινόμενο πολυετή προϋπολογισμό. Ακολουθούν οι λεγόμενες διαπραγματεύσεις τριλογίας, όπου οι χώρες της ΕΕ, οι Βρυξέλλες και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα πρέπει να καταλήξουν σε κοινή θέση.